Instantie

Rechtbank Roermond

Samenvatting

Partijen zijn twaalf jaar getrouwd geweest en hebben twee kinderen van
zeven en tien jaar oud. De man voert aan dat de vrouw inkomen heeft. De
vrouw stelt dat het slechts gaat om werkzaamheden gedurende enkele uren
per week tegen een uurloon van ƒ 10,=. Naar het oordeel van de rechtbank
betekent dit in ieder geval niet dat de vrouw geen behoefte meer heeft.
De alimentatie bedraagt ƒ 1.000,=.

Volledige tekst

Het verloop van de procedure:

Bij exploit d.d. 26 oktober 1994 is het verzoekschrift aan B betekend. A
heeft verzocht (kort samengevat): -echtscheiding althans scheiding van
tafel en bed; -benoeming van A tot voogdes en B tot toeziend voogd over
de minderjarige kinderen van de echtgenoten; -bepaling van een bijdrage
in de kosten van verzorging en opvoeding van de minderjarige kinderen van
de echtgenoten van ƒ 300,= per maand per kind; -bepaling van een
omgangsregeling in die zin dat partijen dit in onderling overleg zullen
regelen met dien verstande dat B de kinderen eenmaal per veertien dagen
van vrijdagavond 18.00 uur tot zondagavond 18.00 uur bij zich zal hebben;
-betaling van een uitkering voor levensonderhoud van ƒ 1.000,= per maand;
-verdeling van de gemeenschappelijke goederen; -het voortgezet gebruik van
de echtelijke woning met wat daarbij hoort;

B heeft op 29 december 1994 een verweerschrift bij de rechtbank ingediend
en verzocht -bepaling van een omgangsregeling in dier voege dat de
kinderen minimaal in de twee opeenvolgende weekeinden, waarin de man geen
weekenddiensten heeft bij hem zullen verblijven van vrijdagavond 17.00 uur
tot zondagavond 18.00 uur en dat de omgang voor het overige in goed
overleg tussen partijen wordt geregeld; -bepaling van een bedrag, dat de
man aan de vrouw dient te betalen voor de verzorging en de opvoeding van
de kinderen enerzijds en voor het levensonderhoud van de vrouw anderzijds,
dat de som van ƒ 1.200,= niet te boven gaat; -te bepalen dat de vrouw,
indien haar verzoek tot voortgezet gebruik van de echtelijke woning
toegewezen wordt, alle daarmee samenhangende kosten voor haar rekening
neemt.

Voor het overige heeft B zich gerefereerd aan het oordeel van de
rechtbank.

Op 30 januari 1995 heeft de mondelinge behandeling plaatsgevonden. De
griffier heeft van de inhoud daarvan aantekening gehouden. Bij deze
behandeling zijn verschenen:

-de echtgenoten, bijgestaan door hun advocaten;

Tijdens de mondelinge behandeling heeft A verklaard dat de echtelijke
woning inmiddels is verkocht en dat het verzoek tot voortgezet gebruik van
die woning wordt ingetrokken.

Voorts heeft zij het gevraagde bedrag voor kinderalimentatie verminderd
tot ƒ 250,= per kind per maand.

B heeft in de loop van de procedure een aantal produkties overgelegd.

Vaststelling en overwegingen:

Uit de overgelegde bescheiden blijkt hetgeen bij verzoekschrift is gesteld
over: het huwelijk van de echtgenoten; de thans nog minderjarige kinderen;
de Nederlandse nationaliteit van de echtgenoten.

B heeft de door A gestelde duurzame ontwrichting niet weersproken en zich
aan het oordeel van de rechtbank gerefereerd, zodat het verzoek tot
echtscheiding voor toewijzing vatbaar is. Dit geldt eveneens ten aanzien
van de nevenverzoeken tot -benoeming van A tot voogdes en B tot toeziend
voogd over de minderjarige kinderen -verdeling van de gemeenschappelijke
goederen.

Met betrekking tot de omgang heeft B ter terechtzitting verklaard dat de
regeling, zoals door A thans verzocht en ook bij de voorlopige
voorzieningen bepaald, goed loopt. Zij heeft zich daaromtrent gerefereerd
aan het oordeel van de rechtbank. De omgang zal derhalve worden geregeld
als hierna bepaald.

Met betrekking tot het verzoek tot bepaling van een bijdrage in de kosten
van verzorging en opvoeding van de minderjarige kinderen en het verzoek
tot bepaling van een uitkering tot levensonderhoud overweegt de rechtbank
het volgende:

Ten aanzien van de behoefte van A heeft B aangevoerd dat A een eigen
inkomen heeft. A heeft verklaard dat het hier slechts gaat om enkele uren
per week, waarmee zij waarschijnlijk ƒ 10,= per uur zal gaan verdienen.
In ieder geval betekent dit naar het oordeel van de rechtbank niet dat A
geen behoefte meer zou hebben aan een bijdrage voor levensonderhoud van
B.

Op grond van de door B overgelegde salarisspecificaties gaat de rechtbank
uit van een bruto jaarsalaris van ƒ 61.072,= inclusief
onregelmatigheidsbijslagen en vakantiegeld.

Rekening houdend met het reiskostenforfait, de forfaitaire arbeidskosten,
het huurwaardeforfait en de aftrekbare hypotheekrente voor de door B nieuw
aangekochte woning (de kosten ter verkrijging van de hypotheekgelden
daarbij buiten beschouwing latend) alsmede met de buitengewone
lastenaftrek voor de kinderbijdragen, de van toepassing zijnde tariefgroep
2, de verschuldigde belastingen en de netto toelage resteert een
besteedbaar inkomen van ƒ 4.177,= per maand.

Ter bestrijding van de noodzakelijke, in het algemeen geldende kosten voor
levensonderhoud, dient te worden vrijgelaten het ABW-normbedrag voor een
alleenstaande (exclusief woonnorm).

Voorts houdt de rechtbank rekening met een bedrag van ƒ 819,= per maand
aan woonlasten en ƒ 100,= voor kosten omgangsregeling.

De door B opgevoerde rente en aflossing van het doorlopende krediet zal
de rechtbank buiten beschouwing laten, nu B ter zitting heeft verklaard
dat het doorlopend krediet inmiddels is afgelost.

Alles overziende, daarbij rekening houdend met de relevante fiscale
aspecten, is de rechtbank van oordeel dat B in staat moet worden geacht
om, naast een kinderbijdrage van ƒ 250,= per kind per maand, een bijdrage
van ƒ 1.000,= per maand voor levensonderhoud aan A te betalen.

De hierna te treffen voorzieningen moeten het meest in het belang van de
minderjarigen worden geacht.

De rechtbank acht termen aanwezig de proceskosten tussen de echtgenoten
te compenseren.

Beslissing:

De rechtbank:

spreekt uit de echtscheiding tussen de echtgenoten, gehuwd op ,
benoemt over de twee thans nog minderjarige kinderen van de echtgenoten:
1. geboren te op 2. geboren te op tot voogdes: de moeder:
en tot toeziend voogd: de vader: . beveelt de
afgifte van de voornoemde kinderen aan de met de voogdij belaste ouder;
bepaalt dat de vader, ten behoeve van de verzorging en opvoeding van ieder
der minderjarigen, te beginnen met de dag dat deze beschikking zal zijn
ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand, telkens bij
vooruitbetaling aan de ouder die het gezag over de minderjarigen
uitoefent, heeft te betalen een bedrag van ƒ 250,= (tweehonderdvijftig
gulden) per maand per kind, telkens vermeerderd met het bedrag van iedere
uitkering die krachtens geldende wetten of regelingen ten behoeve van die
minderjarigen kan of zal worden verleend;

regelt de omgang tussen voornoemde minderjarigen en de niet met de
dagelijkse zorg belaste ouder in dier voege dat de kinderen minimaal in
de twee opeenvolgende weekeinden waarin de man geen weekenddiensten heeft
bij hem zullen verblijven van vrijdagavond 17.00 uur tot zondagavond 18.00
uur en voor het overige in goed onderling overleg;

bepaalt dat B met ingang van de dag, waarop de beschikking tot
echtscheiding zal zijn ingeschreven in de registers van de burgerlijke
stand aan A voor levensonderhoud heeft te betalen de somma van ƒ 1.000,=
(duizend gulden) per maand, bij vooruitbetaling te voldoen;

beveelt de echtgenoten over te gaan tot verdeling van de goederen tussen
de echtgenoten gemeen;

benoemt, tenzij de echtgenoten binnen acht dagen na de inschrijving dezer
echtscheiding in de registers van de burgerlijke stand anders
overeenkomen, notaris mr F.J.M. van Acker ter standplaats Roermond, of
diens waarnemer of opvolger om op de door deze te bepalen tijd en plaats
en onder zijn leiding de verdeling te bewerkstelligen;

benoemt, voor het geval een echtgenoot weigert of nalatig blijft aan de
verdeling mede te werken, tot onzijdig persoon volgens de wet voor A,
H.H.G. Theunissen, advocaat en procureur te Roermond, voor B, J.W.E. M.
Guzik, advocaat en procureur te Roermond;

wijst af het meer of anders verzochte;

verklaart de beslissingen over de gezagsvoorziening en de kinderbijdrage
alsmede de beslissing tot toekenning van een uitkering tot levensonderhoud
voor A uitvoerbaar bij voorraad;

compenseert de proceskosten tussen de echtgenoten zodanig dat ieder van
hen de eigen kosten draagt.

Rechters

mr. P.C.A. Schaminee

Instantie

Rechtbank Zutphen

Samenvatting

Partijen zijn zes jaar gehuwd en hebben twee minderjarige kinderen, 4
en 6 jaar oud. De man stelt dat de vrouw geen behoeft heeft omdat zij
inkomen heeft. Zij is schilderes en sportlerares. De rechtbank oordeelt
dat de vrouw voldoende aannemelijk heeft gemaakt geen relevant inkomen
te kunnen verdienen wegens een blessure. De vrouw heeft een ABW-
uitkering en de zorg voor de kinderen. Hiermee staat de behoeft vast.
Van de vrouw kan niet worden verlangt dat zij op dit moment in eigen
levensonderhoud voorziet. Alimentatie wordt ƒ 265,=.

Volledige tekst

Het verloop van de procedure:

Dit verloop blijkt uit: -het verzoekschrift, ingekomen ter griffie op
10 december 1993; -het exploit van betekening van 21 december 1993;
-het verweerschrift tevens inhoudende een zelfstandig verzoek,
ingekomen ter griffie op 18 maart 1994; -de tussenbeschikking van deze
rechtbank van 9 mei 1994; -de brief met bijlagen van mr. J.B. Bitter
van 26 mei 1994; -de brief met bijlagen van mr. J.A.G. Water van 21
september 1994; -de brief met bijlagen van mr. S.M. Luijten van 2
november 1994; -het proces-verbaal van de behandeling ter
terechtzitting op 16 november 1994; -de brief met bijlagen van mr. D.
Duthler van 19 december 1994; -de brief met bijlagen van mr. S.M.
Luijten van 2 januari 1995.

De vaststaande feiten:

Partijen zijn op 7 maart 1989 te Apeldoorn met elkaar gehuwd. Zij
hebben de Nederlandse nationaliteit.

Partijen hebben voorafgaande aan hun huwelijk huwelijkse voorwaarden
doen opmaken.

De minderjarige kinderen van partijen zijn: C, geboren op te
. D , geboren op te .

Het verzoek:

De vrouw verzoekt -na wijziging-: -tussen partijen de echtscheiding uit
te spreken, -haar te benoemen tot voogdes en de man tot toeziend voogd
over de minderjarige kinderen van partijen, -te bepalen dat de man aan
haar als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van die
kinderen zal dienen te betalen ƒ 300,= per kind per maand, telkens bij
vooruitbetaling te voldoen, -de man te veroordelen om aan haar als
bijdrage in de kosten van haar levensonderhoud een bedrag van ƒ 3.400,=
per maand te betalen, telkens bij vooruitbetaling te voldoen, -de te
geven beschikking voor zoveel mogelijk uitvoerbaar bij voorraad te
verklaren.

Zij stelt, naast hetgeen hiervoor als vaststaand is weergegeven, dat
het huwelijk van partijen duurzaam is ontwricht. Voorts voert de vrouw
aan dat zij en de minderjarigen behoefte hebben aan de verzochte
bijdragen en dat de man in staat is die bijdragen te betalen.

Het verweer tevens zelfstandig verzoek:

De man voert verweer tegen de door de vrouw verzochte bijdrage in de
kosten van de verzorging en opvoeding van de minderjarige kinderen van
partijen. Hij stelt dat de kosten van deze kinderen niet zo hoog zijn
dat zij ƒ 300,= per kind per maand nodig hebben, nu de vrouw ook
kinderbijslag ad ƒ 345,89 per kwartaal per kind ontvangt, te verhogen
met ZWF- toeslag ad ƒ 12,19 en AWBZ-toeslag ad ƒ 10,42 per kind. Voorts
stelt de man dat de kinderen eenmaal per twee weken een weekeinde bij
hem verblijven zodat de vrouw in dat weekeinde geen kosten voor de
kinderen maakt. Ter zitting heeft de man betoogd dat de beide
minderjarigen geen hogere behoefte hebben dan ƒ 250,= per maand per
kind.

De man voert voorts verweer tegen de door de vrouw verzochte bijdrage
in haar eigen levensonderhoud. Hij motiveert zijn verweer als volgt. De
vrouw heeft tot tweemaal toe ongevraagd ƒ 3.000,= van de gezamenlijke
rekening afgehaald. Bovendien betwist de man dat de vrouw geen inkom-
sten uit arbeid heeft. De vrouw is schilderes en tevens sportlerares
voor aerobics. Hij is van mening dat met deze inkomsten van de vrouw
rekening moet worden gehouden bij de vaststelling van de bijdrage in de
kosten van haar levensonderhoud.

De man verzoekt hem tot toeziend voogd over de beide minderjarige
kinderen van partijen te benoemen en tussen hem en de minderjarigen een
omgangsregeling vast te stellen, waarbij de kinderen hem om het andere
weekend van zaterdag 10.00 uur tot zondag 19.00 uur bezoeken. De man
zal de kinderen in het kader van deze regeling halen en brengen.

De beoordeling:

Het gestelde met betrekking tot de nationaliteit, de huwe-
lijksvoltrekking en het huwelijksgoederenregime van de echtelieden en
de geboorte van hun thans nog minderjarige kinderen staat als niet
weersproken -en, voor zover nodig, gestaafd door de overgelegde
authentieke bescheiden- vast.

Nu door de man niet is betwist dat het huwelijk met de vrouw duurzaam
is ontwricht, is het verzoek tot echtscheiding voor toewijzing vatbaar.

Partijen zijn eenstemmig ten aanzien van de door de vrouw voorgestelde
gezagsvoorziening. Het door de man gedane zelfstandige verzoek heeft
dezelfde strekking als het verzoek van de vrouw terzake van de
gezagsvoorziening en behoeft derhalve geen bespreking.

De rechtbank, gehoord de Raad voor de Kinderbescherming in dit
arrondissement, acht de door de vrouw voorgestelde gezagsvoorziening in
het belang van de beide minderjarigen, zodat als volgt zal worden
beslist.

De vrouw heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank ten
aanzien van de door de man verzochte omgangsregeling tussen hem en de
beide minderjarige kinderen van partijen.

De rechtbank acht deze regeling in het belang van de minderjarigen,
zodat als volgt zal worden beslist.

Partijen verschillen van mening over de behoefte van de kinderen en van
de vrouw aan de voor elk van hen verzochte bijdragen. Ook verschillende
partijen van mening over de draagkracht van de man.

Met betrekking tot de behoefte van de beide kinderen aan de voor hen
verzochte bijdrage overweegt de rechtbank. De minderjarigen zijn thans
5 en 3 jaar oud. De vrouw ontvangt een ABW-uitkering. Ten tijde van het
samenwonen in gezinsverband bedroeg het bruto maandinkomen van de man ƒ
7.250,= te vermeerderen met 8% vakantiegeld.

Gelet op het voorgaande concludeert de rechtbank dat de door de vrouw
voor de kinderen verzochte bijdrage niet bovenmatig is en dat de
minderjarigen behoefte hebben aan de verzochte bijdrage van ƒ 300,= per
kind.

Met betrekking tot de behoefte van de vrouw aan de door haar verzochte
bijdrage in de kosten van haar levensonderhoud overweegt de rechtbank
dat de vrouw, thans 32 jaar oud, de zorg heeft voor de beide nog zeer
jonge kinderen van partijen. Momenteel ontvangt de vrouw een
ABW-uitkering. De vrouw heeft voldoende aannemelijk gemaakt dat de
inkomsten die zij heeft uit het vervaardigen van schilderijen slechts
marginaal zijn. Ook heeft zij voldoende aannemelijk gemaakt dat zij
door een blessure thans niet in staat is inkomen te verwerven met haar
aerobicsvaardigheden.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat op dit moment
niet van de vrouw verlangd kan worden dat zij in die mate werkzaamheden
zal verrichten dat zij daarmee in haar levensonderhoud kan voorzien.

Met betrekking tot de draagkracht van de man overweegt de rechtbank het
volgende.

Tussen partijen staat als door de man gesteld en door de vrouw niet
weersproken vast dat het inkomen van de man bij ƒ 7.250,=
bruto per maand bedraagt te vermeerderen met 8% vakantiegeld.

Naar het oordeel van de rechtbank is niet komen vast te staan dat de
man daarnaast nog neveninkomsten heeft.

Rekeninghoudend met de belaste onkostenvergoeding van ƒ 4.800,= per
jaar, de premies werknemersverzekeringen, de overhevelingstoeslag, de
bijdrage werkgever in de ziektekostenverzekering van ƒ 1.743,=, het
arbeidskostenforfait, de rente van schulden van ƒ 8.502,=, de
buitengewone lastenaftrek in verband met de te betalen bijdrage voor de
beide kinderen, de aan de werkgever te betalen bijdrage auto, de
belastingvrije som, de premies volksverzekeringen en de
inkomstenbelasting, bedraagt het netto besteedbaar maandinkomen van de
man ƒ 5.424,=.

Voor de berekening van de draagkracht van de man gaat de rechtbank uit
van de bijstandsnorm voor een alleenstaande -inclusief vakantiegeld-
van ƒ 1.331,66 per maand en van de volgende door de vrouw niet betwiste
maandelijkse lasten: -de aflossing van ƒ 500,= op de schuld aan Defam,
-de aflossing van ƒ 200,= op de schuld aan de City bank, -de aflossing
van ƒ 200,= op het continu krediet bij de Postbank, -de aflossing van ƒ
112,13 op de studielening bij ABN-AMRO.

De rechtbank houdt geen rekening met de door de man opgevoerde WSF
lening, nu hij ter zitting heeft verklaard dat hij op deze lening niet
aflost.

Ten aanzien van de door de man opgevoerde lening bij zijn vader is de
rechtbank van oordeel dat deze lening niet in haar geheel kan worden
meegenomen bij de vaststelling van de draagkracht. De rechtbank acht de
noodzaak om deze lening met het huidige bedrag van ƒ 1.500,= per maand
af te lossen niet aangetoond en oordeelt zulks gelet op de totale
schuldenlast van de man ook niet redelijk. Derhalve zal de rechtbank de
aflossing op de lening bij de vader van de man op ƒ 500,= per maand
stellen.

Nu de man ter zitting heeft verklaard dat hij de levensverzekering gaat
opzeggen, wordt deze post niet meer meegewogen.

De door de man opgevoerde lijfrente wordt evenmin meegewogen nu de
noodzaak daarvan, mede gelet op de leeftijd van de man en op zijn
totale schuldenlast, onvoldoende is gebleken. Tevens heeft de man
verklaard dat zijn huidige werkgever met ingang van 1 april 1995, met
pensioenopbouw zal beginnen, waardoor de noodzaak voor deze lijfrente
minder zwaarwegend wordt, zodat de rechtbank het niet redelijk oordeelt
deze last op de draagkracht van de man te laten drukken.

Terzake van de schuld aan een vorige werkgever van de man, de besloten
vennootschap met beperkte aansprakelijkheid Sigarettenfabriek Ed.
Laurens B.V., is de rechtbank van oordeel dat hiermee slechts rekening
gehouden kan worden voor zover deze schuld betrekking heeft op een door
deze voormalige werkgever aan de man verstrekte lening. Blijkens het
van de stukken deeluitmakend vonnis van de rechtbank te , bedraagt
het restant schuldbedrag van deze lening thans afgerond ƒ 7.700.=. De
rechtbank rekent met een aflossing van ƒ 150,= per maand en een rente
van ƒ 75,= per maand. De rechtbank is met de vrouw van oordeel dat de
aflossing van het overige deel van deze schuld niet kan drukken op de
draagkracht van de man aangezien hij deze schuld aan zijn eigen gedrag
te wijten heeft.

De rechtbank houdt geen rekening met de door de man gestelde ƒ 62,50
per maand aan eigen risico voor de ziektekostenverzekering, nu hij deze
post niet aannemelijk heeft gemaakt.

Met betrekking tot de woonlasten van de man acht de rechtbank het
redelijk om met een bedrag van ƒ 1.000,= per maand rekening te houden,
te verminderen met de gemiddelde landelijke huur van ƒ 335,42 per
maand. De rechtbank gaat ervan uit dat de man op korte termijn over
woonruimte tegen een dergelijke huur kan beschikken.

Voor de kosten van de omgangsregeling acht de rechtbank het redelijk om
met ƒ 130,= per maand rekening te houden, aangezien de man in een auto
van de zaak rijdt en hij, gelet op de overgelegde salarisspecificatie
slechts een geringe eigen bijdrage voor prive-kilometers hoeft te
betalen, waarvan naar het oordeel van de rechtbank slechts een deel aan
de omgang kan worden toegerekend.

Van de draagkracht is 60%, een bedrag van ƒ 733,= per maand voor
alimentatiebetaling beschikbaar. Rekenend met de door de man te betalen
bijdrage van ƒ 300,= per maand per kind resteert voor de vrouw een
bijdrage van ƒ 265,= per maand, waarbij het door de man te behalen
belastingvoordeel aan de vrouw is toegerekend.

Het nevenverzoek om deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad te
verklaren is -met uitzondering van de gezagsvoorziening, de
alimentatieveroordeling ten behoeve van de vrouw en de kinderen en de
tussen de man en de kinderen vastgestelde omgangsregeling -niet op de
wet gebaseerd en wordt derhalve afgewezen.

De proceskosten worden gecompenseerd op de hierna te melden wijze,
omdat zij zijn gemaakt tussen echtelieden.

De beslissing:

De rechtbank:

Spreekt uit de echtscheiding tussen de vrouw en de man op met elkaar
gehuwd.

Veroordeelt de man om, vanaf de dag waarop deze beschikking zal zijn
ingeschreven in de desbetreffende registers van de Burgerlijke Stand,
aan de vrouw voor levensonderhoud te betalen de som van ƒ 265,=
(tweehonderdenvijfenzestig gulden) per maand, telkens bij
vooruitbetaling te voldoen.

Verklaart de beschikking voor wat betreft de alimentatieveroordeling
uitvoerbaar bij voorraad. Benoemt over de minderjarige kinderen:
geboren te tot voogdes: de vrouw, wonende te p/a mr. en tot
toeziend voogd: de man, wonende te p/a mr.

Beveelt dat de minderjarige kinderen, indien zij zich niet reeds
bevinden in de feitelijke macht van de met het gezag beklede ouder, aan
deze zullen worden afgegeven.

Bepaalt dat de man, met ingang van de dag waarop de voogdij zal
aanvangen als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van
genoemde minderjarigen en aan de vrouw zal betalen ƒ 300,=
(driehonderd gulden) per maand per kind, voor de toekomst telkens bij
vooruitbetaling te voldoen.

Bepaalt het recht van omgang tussen de man en de minderjarige kinderen
van partijen aldus, dat de minderjarigen om het andere weekend van
zaterdag 10.00 uur tot zondag 19.00 uur bij de man zullen verblijven.
De man zal in het kader van deze regeling de kinderen halen en brengen.

Verklaart deze beschikking voor wat betreft de beslissing over het
gezag over genoemde minderjarigen, de voor die minderjarigen te betalen
alimentatie en de tussen de man en de minderjarigen vastgestelde
omgangsregeling uitvoerbaar bij voorraad.

Wijst af het meer of anders gevorderde.

Compenseert de kosten van dit geding aldus, dat iedere echtgenoot met
de eigen kosten belast blijft, behoudens dat de executiekosten ten
laste van de man komen, indien niet vrijwillig wordt voldaan aan de bij
deze beschikking opgelegde alimentatieplicht.

Veroordeelt mitsdien de man in dat geval te dier zake te betalen
rechtstreeks aan de procureur van de vrouw het onder nakosten vallende
salaris en rechtstreeks aan de executerende deurwaarder de nakomende
verschotten.

Rechters

mr. R.B.M. Keurentjes

Instantie

Rechtbank Almelo

Samenvatting

Partijen zijn 16 jaar getrouwd en hebben een meerderjarig en een
minderjarig kind. De man stelt dat de vrouw geen behoefte heeft omdat
zij als genezeres inkomen geniet. De vrouw heeft dit gemotiveerd
betwist. Zij ontvangt een WAO-uitkering, door de Sociale Dienst
aangevuld. De vrouw heeft genoegzaam aangetoond behoefte te hebben.
Alimentatie wordt ƒ 710,=.

Volledige tekst

Overweegt ten aanzien van:

het procesverloop:

Bij op 12 september 1994 ter griffie ingekomen verzoekschrift met
bijlagen en op 21 oktober 1994 aanvullend verzoekschrift is verzocht de
echtscheiding tussen partijen uit te spreken en nevenvoorzieningen te
treffen.

Op 31 oktober 1994 is een verweerschrift ter griffie van deze rechtbank
ingekomen. Dit verweerschrift bevat tevens een tegenverzoek, tegen welk
verzoek op 30 november 1994 een verweerschrift is ingediend.

Van de vrouw is tenslotte op 13 december 1994 een verweerschrift op het
aanvullend verzoekschrift ter griffie ingekomen.

De zaak is behandeld ter terechtzitting van 23 januari 1995, alwaar
partijen, bijgestaan door hun procureur, zijn gehoord.

de standpunten van partijen:

Partijen verschillen van mening over de door de vrouw verzochte
alimentatie en over de door de man verzochte vergoeding voor het
voortgezet gebruik van de echtelijke woning.

de beoordeling van het verzoek:

De in artikel 815 lid 2 Wetboek van burgerlijke rechtsvordering (Rv)
gemelde bescheiden zijn als bijlagen bij het verzoek gevoegd.

Partijen verschillen van nationaliteit.

Gebleken is dat de situatie als bedoeld in artikel 814 RV zich hier
voordoet, zodat de Nederlandse rechter met betrekking tot de verzochte
echtscheiding rechtsmacht toekomt.

De keuze voor toepassing van Nederlands recht is onweersproken gebleven
zodat op grond van het bepaalde in de Wet van 25 maart 1981, houdende
regeling van het conflictenrecht inzake ontbinding van het huwelijk en
scheiding van tafel en bed, Nederlands recht op het verzoek tot
echtscheiding van toepassing is.

Naar aanleiding van de nevenvoorziening tot verdeling van de
gemeenschap rijst de vraag aan welke huwelijksvermogensrecht partijen
onderworpen zijn. Partijen zijn na 22 augustus 1977 gehuwd. Niet
gebleken is van een ten tijde van de sluiting van het huwelijk
uitdrukkelijk gemaakte dan wel na 1 september 1992 -conform artikel 13
van het op 14 maart 1978 te ‘s-Gravenhage tot stand gekomen en op 1
september 1992 voor Nederland in werking getreden verdrag inzake recht
dat van toepassing is op het huwelijksvermogensregime- in een notariele
akte neergelegde rechtskeuze van partijen. Bij gebreke van een
toenmalige gemeenschappelijke nationaliteit van partijen leidt dit
derhalve tot de toepassing van het Nederlands recht. Deze uitkomst
berust op het feit dat de eerste huwelijksdomicilie van partijen in
Nederland gelegen is. Deze voorziening is naar het toe te passen recht
voor toewijzing vatbaar.

Omdat op het verzoek tot echtscheiding het Nederlands recht wordt
toegepast, beheerst dit recht ook de nevenvoorziening tot
levensonderhoud.

De gezagsvoorziening en kinderalimentatie worden beheerst door het
Nederlands recht, aangezien de minderjarige zijn gewone verblijfplaats
in Nederland heeft. De rechtbank is van oordeel dat de man in zijn
verzoek voor wat betreft niet kan worden ontvangen, nu deze op 11
november 1994 meerderjarig is geworden. De minderjarige is in de
gelegenheid gesteld zijn mening kenbaar te maken en heeft hiervan
gebruik gemaakt.

De rechtbank acht na te melden -mede door de ouders voorgestane-
voorziening in het gezag het meest in het belang van de onderhavige
minderjarige.

De rechtbank begrijpt dat het verzoek van de vrouw tot voortgezet
gebruik van de echtelijke woning is ingetrokken, nu de vrouw vanaf 1
januari 1995 niet meer bewoont.

De man heeft de rechtbank verzocht te bepalen dat de vrouw met
terugwerkende kracht over de periode van 1 juli 1994 tot 1 januari 1995
een bedrag van ƒ 400,= per maand dient te betalen als redelijke
vergoeding voor het voortgezet gebruik. Hij stelt hiertoe dat de vrouw
zich jegens hem onredelijk heeft gedragen terzake de verkoop van de
echtelijke woning. Hij acht het derhalve niet redelijk dat hij de
woonlasten over voormelde periode heeft gedragen. De rechtbank is van
oordeel dat het verzoek van de man dient te worden afgewezen. Bij
beschikking voorlopige voorzieningen van deze rechtbank d.d. 19
september 1994 is het voortgezet gebruik van de echtelijke woning aan
de vrouw toegewezen. Het betalen van een redelijke vergoeding door de
vrouw aan de man is hierbij niet opgelegd. Het op de weg van de man
gelegen bij wijziging van omstandigheden -in casu het gedrag van de
vrouw- de beschikking voorlopige voorzieningen te doen wijzigen in die
zin dat aan de vrouw het gebruik van de woning slechts zou worden
toegekend tegen betaling van een bijdrage in de kosten. Daar komt bij
dat het voorts niet dan wel onvoldoende aannemelijk is geworden dat de
vrouw zich daadwerkelijk onredelijk jegens de man heeft gedragen.

De vrouw heeft verzocht te bepalen dat de man een bedrag van ƒ 250,=
per maand dient bij te dragen in de kosten van verzorging en opvoeding
van en een bedrag van ƒ 1.500,= per maand in haar kosten van
levensonderhoud.

De man verweert zich tegen deze verzoeken van de vrouw. Hij stelt
hiertoe dat de vrouw geen behoefte heeft aan een bijdrage, nu zij in
staat is in haar eigen levensonderhoud te voorzien middels inkomsten
die zij geniet als genezeres. De man stelt voorts dat de vrouw een
bedrag van ƒ 44.807,26, zijnde de uit de opbrengst van de verkoop van
de vorige echtelijke woning van partijen gerealiseerde overwaarde, op
haar rekening gestort heeft gekregen. Tot op heden heeft hij zijn deel
niet ontvangen. De man stelt tenslotte dat zijn draagkracht het
opleggen van een bijdrage niet toelaat.

De rechtbank is van oordeel dat de vrouw genoegzaam heeft aangetoond
behoefte te hebben aan een bijdrage in haar kosten van levensonderhoud.
Zij ontvangt een WAO-uitkering die door de gemeentelijke sociale dienst
wordt aangevuld tot het bijstandsniveau. De rechtbank gaat voorbij aan
de stelling dat de vrouw inkomsten geniet als genezeres, nu de vrouw
gemotiveerd heeft betwist dergelijke inkomsten te genieten en de man
geen bewijs van zijn stelling heeft aangeboden. De algemene regels van
bewijsrecht rechtvaardigen niet de stelling van de man dat in casu
bewijs door de vrouw dient te worden geleverd dat zij die inkomsten
niet geniet. De stelling van de man dat de vrouw een bedrag van ruim ƒ
44.000,= heeft ontvangen en zij de man zijn deel niet heeft doen
toekomen wordt door de vrouw betwist. De vrouw heeft een verklaring van
de bank overgelegd waaruit blijkt dat voormeld bedrag is aangewend ter
financiering van de aankoop van de huidige echtelijke woning. Eventuele
aanspraken die de man op de vrouw stelt te hebben zal hij te zijner
tijd bij de boedelnotaris naar voren hebben te brengen.

De rechtbank is bij de berekening van de draagkrachtruimte aan de zijde
van de man -die als alleenstaande moet worden aangemerkt- uitgegaan van
een inkomen van ƒ 2.827,= netto per maand, inclusief de waarde van de
door de man te ontvangen vakantiebonnen. Zij heeft hierbij rekening
gehouden met de op de door de man overgelegde salarisspecificatie
vermelde fiscale vermindering (beschikking inspecteur) van ƒ 192,= per
week. De rechtbank acht het redelijk tot het moment dat de echtelijke
woning zal zijn verkocht rekening te houden met een bedrag van ƒ
1.025,= per maand terzake woonlasten boven de norm, waarbij zij het
forfaitaire bedrag terzake eigenaarslasten van ƒ 150,= per maand en het
door de man te genieten fiscale voordeel in aanmerking heeft genomen.
De rechtbank heeft hierbij tevens rekening gehouden met de door de man
opgevoerde huurlast van ƒ 315,= per maand voor de thans door hem
bewoonde woning aan de te E. Vanaf het moment dat de echtelijke
woning zal zijn verkocht heeft de man, gelet op de hoogte van de thans
door hem verschuldigde huur, geen woonkosten boven de norm.

De rechtbank heeft voorts rekening gehouden met het door de man
opgevoerde bedrag van ƒ 25,= per maand terzake verwervingskosten, een
bedrag van ƒ 173,= per maand terzake kosten omgangsregeling, een bedrag
van ƒ 12,50 per maand terzake de begrafenispremie en een bedrag van ƒ
210,= per maand terzake rente en aflossing op de kredietovereenkomst.

Gelet op het hiervoren overwogene is de rechtbank van oordeel dat de
man tot het moment dat hij de hypothecaire lasten van de echtelijke
woning heeft te voldoen, in staat moet worden geacht een bedrag van ƒ
50,= per maand bij te dragen in de kosten van verzorging en opvoeding
van V.

Vanaf het moment dat de echtelijke woning zal zijn verkocht moet de man
in staat worden geacht na te melden bijdrage in de kosten van
verzorging en opvoeding van V en na te melden bijdragen in de kosten
van levensonderhoud van de vrouw te voldoen. De rechtbank heeft hierbij
rekening gehouden met de aftrek wegens buitengewone lasten en het
hierdoor te genieten fiscale voordeel.

In de omstandigheid dat partijen echtelieden zijn wordt aanleiding
gevonden de proceskosten als na te melden te compenseren.

de beslissing:

1. Spreekt uit de echtscheiding tussen partijen, op gehuwd.

2. Beveelt partijen om, zodra deze beschikking zal zijn ingeschreven in
de registers van de burgerlijke stand, met elkaar over te gaan tot
verdeling van de gemeenschap, waarin zij zijn gehuwd.

Benoemt notaris Th. J.M. de Rooy te Enschede tot notaris, voor wie, zo
partijen niet binnen veertien dagen na die inschrijving een ander
kiezen, de werkzaamheden van die verdeling zullen plaats hebben op door
die notaris te bepalen tijd en plaats.

Verstaat, dat de kosten die de benoemde of gekozen notaris in het kader
van voormelde werkzaamheden maakt, ten laste van de te verdelen
gemeenschap komen. Benoemt mr. A.M Kuipers, advocaat en procureur te
Almelo, en mr. E.J. van Zoelen, advocaat en procureur te Enschede, tot
onzijdige personen om de man respectievelijk de vrouw te
vertegenwoordigen, zo deze of dezen in gebreke mocht of mochten blijven
op de door de benoemde of gekozen notaris voor de verdeling bepaalde
tijd en plaats te verschijnen, of verschenen zijnde, mocht of mochten
weigeren aan de verdeling mede te werken.

3. Veroordeelt de man om, vanaf de dag dat de echtelijke woning zal
zijn verkocht en mits deze beschikking is ingeschreven in de registers
van de burgerlijke stand, aan de vrouw tot haar levensonderhoud te
betalen een bedrag van ƒ 710,= (zevenhonderdtien gulden) per maand,
telkens bij vooruitbetaling te voldoen.

4. Benoemt de vrouw tot voogdes over: V geboren te en de man tot
toeziend voogd en beveelt de afgifte aan de aldus met het gezag beklede
ouder, voor zover een eerdere rechterlijke beslissing zich daar niet
tegen verzet.

5. Bepaalt het bedrag dat de man aan de vrouw zal verstrekken als
bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van voornoemde
minderjarige thans op ƒ 50,= (vijftig gulden) per maanden vanaf het
moment dat de echtelijke woning zal zijn verkocht op ƒ 250,=
(tweehonderdvijftig gulden) per maand, telkens bij vooruitbetaling te
voldoen.

6. Verklaart deze beschikking ten aanzien van de onderdelen 2. tot en
met 5. uitvoerbaar bij voorraad.

7. Compenseert de proceskosten in die zin dat iedere partij de eigen
kosten draagt.

8. Wijst af het meer of anders verzochte.

Rechters

Mr. Derks