Instantie

Commissie gelijke behandeling

Samenvatting

De wederpartij (een uitzendbureau) heeft een personeelsadvertentie
geplaatst om uitzendkrachten te werven ten behoeve van een inlener. De inlener
heeft aan de wederpartij meegedeeld dat zij per se een man wilde hebben voor
de openstaande betrekking. De wederpartij heeft deze voorkeur kenbaar gemaakt
aan verzoekster, die zich in de functie geinteresseerd toonde.

De wederpartij heeft niet nadrukkelijk aangegeven dat zij zich van deze
voorkeur in haar bemiddeling niets aantrok. Ook heeft zij geen deugdelijk
bewijs geleverd voor haar stelling dat zij verzoekster bij de inlener heeft
voorgedragen. Strijd met de WGB. Advertentie niet in strijd met WGB. Geen
oordeel over aangaan dienstverband, nu sollicitatieprocedure nog niet in de
aanstellingsfase was overgegaan.

Volledige tekst

1. HET VERZOEK

1.1. Op 21 november 1991 verzocht mevrouw te Maastricht
(hierna: verzoekster) de Commissie gelijke behandeling van mannen en vrouwen
bij de arbeid haar oordeel uit te spreken over de vraag of te Maastricht
(hierna: de wederpartij) jegens haar onderscheid naar geslacht heeft gemaakt
in strijd met de wetgeving gelijke behandeling van mannen en vrouwen.

1.2. De wederpartij heeft ten behoeve van een drukkerij (hierna: de
inlener) een personeelsadvertentie geplaatst om uitzendkrachten te werven voor
de functie van commercieel medewerker. Verzoekster heeft naar aanleiding van
deze advertentie gesolliciteerd bij de wederpartij, maar is volgens
verzoekster wegens een voorkeur voor een man niet bij de inlener
voorgedragen.

Verzoekster is van mening dat de wederpartij, door rekening te houden
met de voorkeur van de inlener voor een man, in strijd heeft gehandeld met
artikel 7A:1637ij lid 1 BW en artikel 3 lid 1 WGB.

2. DE LOOP VAN DE PROCEDURE

2.1. De Commissie heeft het verzoek in behandeling genomen en een
onderzoek ingesteld. Aanvankelijk besloot de voorzitter van de Commissie om op
grond van artikel 36 van het Procedurereglement de vereenvoudigde procedure
toe te passen. Op grond van informatie die de wederpartij hierna verstrekte,
besloot zij echter alsnog de normale procedure te volgen. Partijen hebben
ieder meerdere malen de gelegenheid gehad om hun standpunten schriftelijk toe
te lichten, respectievelijk op elkaars standpunten te reageren. De Commissie
heeft verder ook de inlener om informatie verzocht.

2.2. De Commissie heeft partijen vervolgens opgeroepen te verschijnen
tijdens een zitting op 8 juli 1992. Bij deze zitting waren aanwezig:

van de kant van verzoekster

– mw (verzoekster)

– dhr (gemachtigde)

– dhr (huisgenoot van verzoekster, getuige)

van de kant van wederpartij

– dhr (afgevaardigde van het hoofdkantoor )

– dhr Theunissen (medewerker van de vestiging van )

– dhr J.J.W. van Mens (advocaat)

van de kant van de Commissie

– mw mr C.H.S. Evenhuis (Kamervoorzitter)

– dhr mr A.W. Heringa (lid Kamer)

– dhr mr J.A.M.I. Hoens (plv.lid Kamer)

– dhr mr R.A.C.M. Langemeijer (lid Kamer)

– mw mr A.C. Possel (lid Kamer)

– mw mr A.K. de Jongh (adjunct-secretaris).

2.3. Het oordeel is vastgesteld door Kamer I van de Commissie. In deze
Kamer hebben zitting de leden als genoemd onder 2.2.

3. DE RESULTATEN VAN HET ONDERZOEK

De feiten

3.1 De wederpartij heeft ten behoeve van een aantal inleners op 5
oktober 1991 een personeelsadvertentie geplaatst in een regionaal dagblad. In
de desbetreffende advertentie waren 8 vacatures vermeld, waaronder die van
commercieel medewerker bij de inlener.

Bovenaan de advertentie staat een afbeelding van een man en een vrouw en
is tevens een tekst opgenomen die op alle daaronder genoemde vacatures
betrekking heeft.

In de eerste zin van deze tekst staat onder andere dat de wederpartij
“vacatures m/v vervult op middelbaar en hoger niveau”. Het lettertype dat
hiervoor is gebruikt is iets groter dan dat van de functieomschrijvingen, maar
een stuk kleiner dan dat van de functiebenamingen eronder.

Per afzonderlijke vacature is steeds de mannelijke of neutrale
functiebenaming gebruikt.

3.2. De inlener, in wiens bedrijf bovengenoemde vacture voor commercieel
medewerker ontstond, heeft bevestigd dat hij bij de aanbieding van de vacature
aan de wederpartij heeft aangegeven per se een man te willen hebben. Reden was
dat een man beter zou passen in het team en, volgens informatie van de
wederpartij, beter zou aansluiten op de aard van het klantenbestand. Bovendien
vond de inlener dat een vrouw, gezien de zwaarte van de functie en de lange
dagen die gemaakt moesten worden, dit werk niet aan zou kunnen.

Deze voorkeur voor een man is niet in bovengenoemde advertentie
opgenomen.

De inlener kan zich niet herinneren of de wederpartij verzoekster bij
hem heeft voorgedragen.

3.3. Naar aanleiding van de advertentie heeft verzoekster zich op 7
oktober 1991 bij de wederpartij aangemeld voor bovengenoemde functie. Zij
heeft een gesprek gehad met een medewerker van de wederpartij. In dat gesprek
bleek dat twee commercieel medewerkers gezocht werden ten behoeve van de
betreffende inlener. De wederpartij deelde aan verzoekster mee dat de inlener
alleen mannen wilde hebben voor de betreffende vacature. Verzoekster zei
hierop dat zo’n voorkeur verboden is en wees tevens op de advertentie,

waarin stond dat de vacature voor zowel vrouwen als mannen openstond.
Verder gaf zij aan dat zij voor de functie in aanmerking wilde komen indien de
wederpartij geen geschikte mannen kon vinden.

Een week later heeft verzoekster telefonisch contact opgenomen met de
wederpartij om te informeren of in de vacature reeds was voorzien. De
wederpartij deelde aan verzoekster mee dat de inlener drie mannelijke
kandidaten, afkomstig uit de bestanden van de wederpartij, had uitgenodigd
voor een gesprek.

Op 22 oktober 1991 heeft verzoekster in gezelschap van een huisgenoot
het bureau van de wederpartij wederom bezocht en de medewerker van de
wederpartij opnieuw gesproken over de betreffende vacature. Verzoekster had
haar huisgenoot op aanraden van een Bureau voor Rechtshulp als getuige
meegenomen. Het doel van hun bezoek was om de medewerker van de wederpartij
hetgeen hij in de eerdere gesprekken met verzoekster had gezegd te laten
herhalen.

Partijen zijn het eens dat de medewerker van de wederpartij tijdens dit
gesprek ongeveer heeft gezegd dat de wederpartij een commerciele instelling
is, die niet zou bemiddelen voor een bedrijf dat vraagt alleen onder blanken
te selecteren, maar die wel bemiddelt voor een bedrijf dat een voorkeur voor
mannen uitspreekt. Over de inhoud van de rest van het gesprek verschillen
partijen van mening (zie onder “de standpunten van partijen”).

3.4. De wederpartij heeft een intern memo overgelegd d.d.

24 oktober 1991 over het onderwerp discriminatie. Daarin staat onder
andere dat inleners slechts functie-eisen mogen stellen die voor de normale
uitoefening van de functie relevant zijn. Huidskleur, sekse, geaardheid,
etnische afkomst et cetera. mogen dan ook niet geaccepteerd worden als
selectie-eis. Inleners die hier wel op zinspelen dienen tot andere gedachten
gebracht te worden en, indien dit niet lukt, geweerd te worden.

De standpunten van partijen

3.5. Verzoekster stelt het volgende.

Niet alleen op 22 oktober 1991, wat de wederpartij erkent, maar ook in
het gesprek van 7 oktober 1991 heeft de mdedewerker van de wederpartij de
opmerking gemaakt over het niet werven voor bedrijven die slechts blanken in
dienst willen, maar wel voor bedrijven met een voorkeur voor mannen.

Ook heeft hij in beide gesprekken meegedeeld dat hij niet voor haar kon
bemiddelen omdat slechts mannen geschikt zouden zijn voor de functie.

Wat betreft de stelling van de wederpartij dat zij verzoekster heeft
aangekaart bij de inlener stelt verzoekster dat de medewerker van de
wederpartij in geen van de gevoerde gesprekken tegen haar heeft gezegd dat hij
haar zou doorverwijzen en dat ook nergens uit blijkt dat dit wel is gebeurd.

3.6. Verzoekster is op grond van bovenstaande van mening dat de
wederpartij jegens haar in strijd met de wetgeving gelijke behandeling
onderscheid op grond van geslacht heeft gemaakt.

Lid 1 van artikel 7A:1637ij BW vermeldt onder andere dat de werkgever
geen onderscheid mag maken tussen mannen en vrouwen bij het aangaan van een
arbeidsovereenkomst.

Dit betekent volgens verzoekster dat ook bij het niet aangaan van een
arbeidsovereenkomst geen onderscheid mag worden gemaakt. Hierbij verwijst zij
naar het Hof van Justitie van de EG, dat in de zaak Dekker/Stichting
Vormingscentrum VJV uitmaakte dat een werkgever direct in strijd met het
beginsel van gelijke behandeling handelt, wanneer hij weigert met een door hem
geschikt bevonden sollicitante een arbeidsovereen- komst aan te gaan (HvJ EG,
8 november 1990; Nemesis 1991, nr. 594.).

Verder merkt verzoekster op dat het interne memo met betrekking tot het
onderwerp discriminatie van de wederpartij na het onderhavige voorval is
opgesteld en overigens het gemaakte onderscheid op geen enkele wijze kan
rechtvaardigen.

3.7. Voorts is verzoekster van mening dat in de advertentie niet
duidelijk is aangegeven dat zowel mannen als vrouwen kunnen reageren, nu alle
functies alleen in de mannelijke vorm zijn benoemd en slechts eenmaal wordt
Ü

meld dat de wederpartij “vacatures m/v” vervult.

Verzoekster heeft ter zitting aan de Commissie verzocht om het oordeel
in deze zaak, onder toepassing van haar sanctiebevoegdheid ex artikel 14 lid 6
WGB, openbaar te maken.

3.8. De wederpartij betwist dat zij alleen of bij voorkeur naar
mannelijke kandidaten heeft gezocht voor de inlener. Zij stelt het volgende.

Op het moment dat de inlener de bewuste vacature aanbood en hierbij
aangaf alleen maar mannelijke kandidaten te willen hebben, heeft de
wederpartij tegen de inlener gezegd dat zij ook vrouwelijke kandidaten had die
aan de functie-eisen voldeden. Voorts heeft zij te kennen gegeven dat zij op
zoek zou gaan naar de best passende kandidaten, daar het haar inziens niet
juist was louter en alleen mannelijke kandidaten te werven en te selecteren.
De wederpartij heeft de inlener meegedeeld dat zij in haar werving en selectie
geen onderscheid maakt tussen mannelijke en vrouwelijke kandidaten. De
wederpartij is vervolgens te werk gegaan zonder rekening te houden met de eis
van de inlener.

De betreffende inlener had overigens al vaker vacatures bij haar
aangemeld. Daarbij sprak de inlener weleens een voorkeur voor een bepaald
geslacht uit.

Bij vacatures voor secretarieel werk vroeg de inlener bijvoorbeeld om
vrouwen.

De wederpartij stelt dat zij bij een discriminatoir verzoek van een
inlener steeds zegt dat het om de kwaliteiten van een kandidaat gaat en niet
om het geslacht.

3.9. De wederpartij heeft zijn bestand doorgelopen en hier drie
kandidaten uitgehaald, die zij vervolgens bij de inlener heeft “aangekaart”.
Het waren allen mannelijke kandidaten. Geschikte vrouwelijke kandidaten waren
naar haar mening niet voorhanden op dat moment. Omdat de wederpartij niet
geheel overtuigd was van de kwaliteit van de geselecteerde kandidaten heeft
zij de eerdergenoemde personeelsadvertentie geplaatst.

Dat zij niet uitsluitend op zoek is gegaan naar mannelijke kandidaten
blijkt volgens de wederpartij uit de advertentie waarin zij duidelijk aangeeft
dat zowel mannen als vrouwen kunnen reageren.

Op een later tijdstip heeft de wederpartij ook verzoekster voorgedragen.
Dit blijkt volgens de wederpartij uit aantekeningen die haar medewerker heeft
gemaakt naar aanleiding van gesprekken die deze heeft gevoerd met in de
vacature geinteresseerde kandidaten. De wederpartij heeft ter zitting een
copie van deze aantekeningen overhandigd.

In deze aantekeningen staan achter verschillende data namen van
personen. Voor sommige namen staat een pijltje. De naam van verzoekster staat
achter de datum 8 oktober. Deze datum staat geschreven op een regel tussen de
data 21 augustus en 4 september in. Er staat een pijltje voor haar naam.

Volgens de wederpartij betekenen de pijltjes dat de personen die hier
achter staan vermeld, aan een inlener zijn voorgedragen.

Als verklaring voor het feit dat de datum die voor haar naam staat
tussen twee data is geschreven van de maanden ervoor en niet in chronologische
volgorde, is dat er ruimtegebrek was op het formulier. Volgens de wederpartij
is de naam van verzoekster er dus niet op een later tijdstip tussen
geschreven.

3.10. De wederpartij is van mening dat verzoekster een potentiele
kandidate was en is voor de functie. De medewerker van de wederpartij heeft
verzoekster in het gesprek van

7 oktober 1991 beloofd om haar aan de opdrachtgever voor te stellen als
een geschikte kandidate, hoewel er al eerder kandidaten door de wederpartij
naar voren waren gebracht. Zij heeft verzoekster op 8 oktober 1991 zowel per
fax als telefonisch bij de opdrachtgever aangekaart. De inlener had op dat
moment echter al besloten om met de drie mannelijke kandidaten te praten. Toen
verzoekster op 22 oktober het uitzendbureau bezocht heeft de medewerker haar,
net als in het telefoongesprek van 14 oktober 1991, verteld dat de wederpartij
haar aan de inlener had voorgedragen. Helaas is in dit gesprek wellicht de
indruk gewekt dat verzoekster niet zou zijn opgeroepen omdat de inlener het
liefst mannen wilde voor de functie. Als deze suggestie al gewekt is,

dan is dit onjuist en ten onrechte.

3.11. Ten aanzien van de opmerking van de medewerker dat de wederpartij
niet werft voor inleners die een voorkeur voor een blanke uitspreken, maar wel
voor inleners die een voorkeur voor een man hebben, stelt de wederpartij het
volgende. Volgens de wederpartij heeft haar medewerker dit alleen gezegd
tijdens het gesprek van 22 oktober 1991 en niet, zoals verzoekster stelt,
tijdens het gesprek op

7 oktober 1991. De reden voor deze uitlating was dat de medewerker het
erg druk had en de discussie, die al een tijdje gaande was, snel wilde
beeindigen. Normaal gesproken zou deze zich niet laten verleiden tot het maken
van zo’n opmerking.

3.12. De wederpartij geeft aan dat de drie genoemde kandidaten door de
inlener zijn afgewezen. De vacatures waren ten tijde van de zitting nog niet
vervuld omdat het bedrijf intussen van eigenaar is veranderd. Op het moment
dat de vacatures weer vrijkomen, zal de wederpartij verzoekster zeker weer bij
de inlener onder de aandacht brengen.

Tot slot merkt de wederpartij op dat zij zich terdege bewust is van haar
verantwoordelijkheid met betrekking tot het vermijden van discriminerend
gedrag, zoals moge blijken uit de advertentie en uit de interne memo.

3.13. De wederpartij verzoekt de Commissie het oordeel, indien deze in
het nadeel van de wederpartij mocht uitvallen, niet openbaar te maken omdat er
sprake is van een incident.

4. DE OVERWEGINGEN VAN DE COMMISSIE

4.1. In geding zijn de volgende vragen. Heeft de wederpartij jegens
verzoekster onderscheid naar geslacht gemaakt in strijd met de wetgeving
gelijke behandeling van mannen en vrouwen (WGB; Stb. 1989, 168.)

1) bij de aanbieding van een betrekking en/of

2) bij de behandeling bij de vervulling van een openstaande betrekking
en/of

3) bij het aangaan van een arbeidsovereenkomst.

4.2. Artikel 3 lid 1 WGB schrijft voor dat het niet is toegestaan bij
de aanbieding van een betrekking of bij de behandeling bij de vervulling van
een openstaande betrekking onderscheid te maken tussen mannen en vrouwen.

Artikel 7A:1637ij BW bepaalt dat een werkgever geen onderscheid mag
maken tussen mannen en vrouwen, onder andere bij het aangaan van de
arbeidsovereenkomst.

Er mag alleen van de verboden in de artikelen 3 WGB en 7A:1637ij BW
worden afgeweken als er sprake is van een van de wettelijke
uitzonderingsgronden genoemd in de artikelen 5 lid 1 en 2 WGB, respectievelijk
in 7A:1637ij lid 2,3 en 4 BW.

In de onderhavige zaak is gesteld noch gebleken dat een van deze
wettelijke uitzonderingsgronden van toepassing is.

4.3. Vooraleer de Commissie overgaat tot de onder 4.1. genoemde vragen,
merkt zij het volgende op.

De Commissie heeft eerder uitgesproken dat indien een uitzendbureau voor
iemand bemiddelt die door een inlener in dienst wordt genomen, er bij normale
uitzendsituaties zoals die worden beheerst door de collectieve
arbeidsovereenkomst voor arbeidskrachten, een arbeidsovereenkomst tussen het
uitzendbureau en de uitzendkracht ontstaat. Er ontstaat in dit soort situaties
dus niet een arbeidsovereenkomst tussen de uitzendkracht en de inlener. De
Commissie baseert zich hierbij op rechtspraak en literatuur (Commissie gelijke
behandeling van mannen en vrouwen bij de arbeid, 28 februari 1990,
oordeelnummers 3-90-6 en 3-90-7). Op grond hiervan kan worden gesteld dat de
wederpartij, en dus niet de inlener, als potentiele werkgever van verzoekster
kan worden aangemerkt.

Blijkens de tekst van artikel 3 WGB en de Memorie van Toelichting op dit
artikel, richt artikel 3 zich zowel tot de werkgever als tot een derde die
door deze werkgever wordt betrokken bij de werving- en selectieprocedure.
(Tweede kamer, vergaderjaar 1986-1987, 19.908, nr. 3, blz. 18.

Zie ook Commissie gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de
arbeid, 17 juni 1991, oordeelnummers 336A-91-35 en 336B-91-36.)

In beginsel is de werkgever verantwoordelijk voor de naleving van de WGB
voor het geheel van de wervings- de selectie- en de aanstellingsfase.
Daarnaast is een door de werkgever ingeschakelde derde verantwoordelijk voor
de naleving van de WGB voor dat deel van de procedure waar deze bij betrokken
is.

Aangezien de wederpartij in de onderhavige zaak zowel aan te merken is
als potentiele werkgever van verzoekster en als bemiddelaar voor de inlener,
is zij in tweeerlei opzicht gehouden om artikel 3 WBG na te leven.

4.4. Over de eerste in het geding zijnde vraag, waar het gaat om de
aanbieding van de betrekking, overweegt de Commissie als volgt.

Verzoekster stelt dat uit de advertentie niet duidelijk blijkt dat de
betreffende functie voor zowel mannen als vrouwen openstaat.

De Commissie heeft reeds eerder uitgesproken dat bij kennisneming van
een advertentie aanstonds duidelijk moet zijn dat elk van de functies
uitdrukkelijk zowel aan mannen als aan vrouwen wordt aangeboden (Commissie
gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de arbeid, 15 oktober 1990,
324-90-131).

In de onderhavige advertentie staat een afbeelding van een man en een
vrouw.

Tevens is in de advertentietekst aangegeven dat de wederpartij
vacatures m/v vervult. Het is weliswaar zo dat m/v niet zodanig is aangegeven
dat het onmiddelijk in het oog springt, maar de Commissie is van mening dat
de letters m/v in samenhang met de afbeelding, voldoende duidelijk aangeven
dat mannen en vrouwen voor de vacature in aanmerking komen.

Op grond hiervan is de Commissie van oordeel dat de advertentie op dit
punt aan de eisen van de Wet voldoet.

4.5. Over de tweede in het geding zijnde vraag, waar het gaat om de
behandeling bij de vervulling van de betrekking, overweegt de Commissie als
volgt.

Vaststaat dat de wederpartij verzoekster een of meermalen heeft
meegedeeld dat de inlener een voorkeur had voor een man. Die mededeling heeft
ook het gedrag van verzoekster beinvloed.

De wederpartij heeft zich niet nadrukkelijk van die voorkeur
gedistantieerd en/of de uitdrukkelijke verzekering gegeven dat zij jegens
verzoekster geen verboden onderscheid naar geslacht zou maken of dulden.

Voorts is niet komen vast te staan dat de wederpartij verzoekster bij de
inlener heeft aangemeld als kandidate. De overgelegde aantekeningen van de
medewerker zijn niet voor een interpretatie vatbaar. De inlener kan zich niet
herinneren dat verzoekster is aangemeld. De relevante fax-journaals van de
bewuste dag van 8 oktober 1991 zijn niet meer beschikbaar.

De Commissie concludeert dat de wederpartij, door verzoekster de bewuste
voorkeur van de inlener mee te delen en zelfs niet nadrukkelijk aan te geven
dat zij zich bij de vervulling van de vacature hiervan niets aantrok en geen
deugdelijk bewijs te leveren dat zij haar bij de inlener heeft voorgedragen,
in strijd heeft gehandeld met artikel 3 lid 1 WGB.

Gelet op deze met de WGB strijdige handelwijze komt het de Commissie
voor dat de wederpartij geen juiste toepassing heeft gegeven aan artikel 93
lid 2 van de Arbeidsvoorzieningenwet. Dit wetsartikel verplicht de
vergunninghouder er toe om aan allen die behoren tot de categorieen van
arbeidskrachten voor wier terbeschikkingsstelling vergunning is verleend, zijn
diensten gelijkelijk te verlenen.

4.6. Wat betreft de derde in het geding zijnde vraag, waar het gaat om
het aangaan van de arbeidsovereenkomst, overweegt de Commissie als volgt.

Artikel 7A:1637ij BW heeft (onder andere) betrekking op de
aanstellingsfase van een sollicitatieprocedure.

De Commissie is van oordeel dat, aangezien er slechts gesprekken zijn
gevoerd met enkele potentiele kandidaten die allen zijn afgewezen, de
sollicitatieprocedure nog niet in de aanstellingsfase verkeerde en artikel
7A:1637ij BW derhalve niet van toepassing is.

4.7. Ten aanzien van het verzoek tot toepassing van artikel 14 lid 6
WGB en het oordeel openbaar te maken, overweegt de Commissie dat de
wederpartij, zover haar bekend, artikel 3 WGB niet eerder heeft overtreden.
De Commissie ziet derhalve onvoldoende aanleiding voor toepassing van artikel
14 lid 6 WGB.

5. HET OORDEEL VAN DE COMMISSIE

De Commissie spreekt als haar oordeel uit dat het te ‘s-Hertogenbosch
bij de behandeling bij de vervulling van een openstaande betrekking jegens
mevrouw te Maastricht onderscheid naar geslacht heeft gemaakt in
strijd met artikel 3 lid 1 van de Wet gelijke behandeling van mannen en
vrouwen.

Aldus vastgesteld op 2 september 1992 naar aanleiding van de behandeling
in de raadkamer d.d. 8 juli 1992.

Rechters

mw mr C.H.S. Evenhuis (Kamervoorzitter), dhr mr A.W. Heringa (lidKamer), dhr mr J.A.M.I. Hoens (plv.lid Kamer), dhr mr R.A.C.M. Langemeijer(lid Kamer), mw mr A.C. Possel (lid Kamer), mw mr A.K. de Jongh(adjunct-secretaris).

Instantie

Commissie gelijke behandeling

Samenvatting

Een werkgever heeft bij een intermediair (de wederpartij) een vacature
aangemeld, waarbij hij aangaf een lichte voorkeur voor een man te hebben. De
wederpartij heeft de voorkeur van de werkgever meegedeeld aan verzoekster, die
zich in de betreffende vacature geinteresseerd toonde. Aangezien de
wederpartij de werkgever er niet op heeft gewezen dat een voorkeur voor een
man wettelijk niet is toegestaan, noch dat zij zich van deze voorkeur in haar
bemiddeling niets aantrok en bovendien deze voorkeur aan verzoekster heeft
meegedeeld, heeft de wederpartij in strijd met de WGB gehandeld.

Volledige tekst

1. HET VERZOEK

1.1. Op 13 maart 1992 verzocht mevrouw te ‘s- Hertogenbosch
(hierna: verzoekster) de Commissie gelijke behandeling van mannen en vrouwen
bij de arbeid haar oordeel uit te spreken over de vraag of het Centraal Bureau
voor de Arbeidsvoorziening te Rijswijk (hierna: de wederpartij)
onderscheid heeft gemaakt op grond van geslacht in strijd met de wetgeving
gelijke behandeling van mannen en vrouwen.

1.2. Via het plaatselijke Arbeidsbureau vernam verzoekster dat er een
vacature was voor de functie van “beoordelaar WW” bij een bedrijfsvereniging.
Een consulent personeelsvoorziening van het Arbeidsbureau (hierna: de
consulent) liet verzoekster weten dat de bedrijfsvereniging een voorkeur voor
een man had uitgesproken voor de betreffende functie.

Verzoekster is van mening dat de wederpartij hierdoor in strijd heeft
gehandeld met de Wet gelijke behandeling van mannen en vrouwen (WGB; Stb.
1989, 168).

2. DE LOOP VAN DE PROCEDURE

2.1. Verzoekster heeft gelijktijdig met het onderhavige verzoekschrift
een verzoekschrift ingediend waarbij zij als wederpartij de bedrijfsvereniging
aanwijst. In die zaak wordt eveneens een oordeel uitgebracht (Commissie
gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de arbeid, oordeelnummer
507A-92-46, 2 september 1992).

De Commissie heeft het verzoek van de wederpartij in behandeling genomen
en een onderzoek ingesteld. Zij heeft zowel bij de wederpartij als bij de
bedrijfsvereniging informatie opgevraagd. Partijen hebben ieder de gelegenheid
gehad hun standpunten schriftelijk toe te lichten.

2.2 De Commissie heeft partijen vervolgens opgeroepen te verschijnen
tijdens een zitting op 8 juli 1992. Het verzoek met betrekking tot de
wederpartij is ter zitting gevoegd behandeld met het verzoek jegens de
bedrijfsvereniging. Bij deze zitting waren aanwezig:

van de kant van verzoekster

– mw

van de kant van de wederpartij

– mw mr (gemachtigde CBA)

– dhr (medewerker Arbeidsbureau ‘s- Hertogenbosch)

van de kant van de bedrijfsvereniging

– mw (assistent adjuncthoofd afdeling juridische
zaken)

– dhr (districtsmanager, tevens getuige in de zaak
van de kant van de Commissie

– mw mr C.H.S. Evenhuis (Kamervoorzitter)

– dhr mr A.W. Heringa (lid Kamer)

– dhr mr J.A.M.I. Hoens (plv.lid Kamer)

– dhr mr R.A.C.M. Langemeijer (lid Kamer)

– mw mr A.C. Possel (lid Kamer)

– mw mr A.K. de Jongh (adjunct-secretaris).

2.3. Het oordeel is vastgesteld door Kamer I van de Commissie. In deze
kamer hebben zitting de leden als genoemd onder 2.2.

3. DE RESULTATEN VAN HET ONDERZOEK

De feiten

3.1. De districtsmanager van de bedrijfsvereniging heeft in januari 1992
een vacature voor een “beoordelaar WW” aangemeld bij het Arbeidsbureau
‘s-Hertogenbosch, dat onder de wederpartij ressorteert. Hierbij heeft hij
aangegeven dat de bedrijfsvereniging, gelet op de samenstelling van het team,
bij gelijke geschiktheid van kandidaten een voorkeur had voor een man. Hij
heeft hierbij vermeld dat dit niet wilde zeggen dat vrouwen niet konden
solliciteren, daar het in eerste instantie ging om de kwaliteiten van de
persoon die de vacature zou gaan vervullen. De wens een man voor de vacature
aan te trekken was aan de districtsmanager te kennen gegeven door het team
waarbinnen de vacature was ontstaan. Het team bestond uit vier vrouwen en twee
mannen.

Het Arbeidsbureau heeft niet tegen de districtsmanager gezegd dat een
voorkeur voor mannen wettelijk verboden is.

In het informatiecentrum van het Arbeidsbureau is bovengenoemde vacature
bekend gemaakt.

Bovenin de vacaturetekst stond bij de gevraagde functie: “MEDEW.
BEOORDELEN VAN WW-AANVRAGEN”. In deze tekst stond nergens uitdrukkelijk
vermeld dat zowel mannen als vrouwen in aanmerking kwamen voor de functie. De
vacaturetekst vermeldde evenmin dat de voorkeur naar een man uitging.

3.2. Naar aanleiding van deze vacaturetekst heeft verzoekster op 5 maart
1992 een consulent personeelsvoorziening van het Arbeidsbureau om meer
informatie over de vacature gevraagd. De taak van de consulent is, om in
gesprekken met geinteresseerde werkzoekenden functies toe te lichten,
bijzondere wensen van de werkgever te vermelden, en na te gaan in hoeverre een
geinteresseerde een geschikte kandidaat zou zijn voor de betreffende
vacature.

In het gesprek met verzoekster over de onderhavige vacature liet de
consulent haar weten dat de bedrijfsvereniging in dit geval een voorkeur voor
een man had. Verzoekster heeft de consulent erop gewezen dat de Wet verbiedt
om bij de vervulling van een vacature een voorkeur voor een man uit te
spreken. Hierop heeft de consulent geantwoord dat in een aantal gevallen de
voorkeur voor een man wel mag worden aangegeven.

Naar aanleiding van bovengenoemde opmerkingen van de consulent heeft
verzoekster afgezien van het vragen om nadere informatie over de functie en
heeft zij ook geen gegevens van zichzelf meer achtergelaten. De
personeelsconsulent kon haar daarom niet doorverwijzen naar de
bedrijfsvereniging.

3.3. Voor bovengenoemde vacature heeft het Arbeidsbureau acht mannen en
vier vrouwen doorverwezen naar de bedrijfsvereniging. Verzoekster bevond zich
niet onder deze kandidaten. De bedrijfsvereniging heeft vervolgens gesprekken
gevoerd met vijf kandidaten, waaronder drie mannen en twee vrouwen. De meest
geschikte kandidaat was een vrouw. Voordat zij kon worden benoemd trok zij
zich echter terug uit de sollicitatieprocedure. Aangezien er verder geen
geschikte kandidaten bij waren, heeft de bedrijfsvereniging een advertentie
laten plaatsen in een regionaal dagblad. In deze advertentie stond aangegeven
dat de bedrijfsvereniging zocht naar een “Beoordelaar werkloosheidswet (m/v)”.
In de advertentie was geen voorkeur voor een man vermeld.

Naar aanleiding van de advertentie zijn op 9 april 1992 de eerste
sollicitatiegesprekken gevoerd. Er zijn twee kandidaten overgebleven: een man
en een vrouw. Uiteindelijk is de mannelijke kandidaat benoemd.

De standpunten van partijen

3.4. Verzoekster is van mening dat het Arbeidsbureau onderscheid naar
geslacht heeft gemaakt bij de behandeling bij de vervulling van een
openstaande betrekking en daarmee in strijd heeft gehandeld met de Wet gelijke
behandeling van mannen en vrouwen. Volgens verzoekster is het Arbeidsbureau
ten onrechte ingegaan op de discriminatoire wens van de bedrijfsvereniging.

Wat betreft de opmerking van de wederpartij dat de consulent slechts
gezegd zou hebben dat de bedrijfsvereniging een ‘lichte’ voorkeur had
uitgesproken voor een man, stelt verzoekster dat de consulent vrij stellig
heeft aangegeven dat de bedrijfsvereniging een voorkeur voor een man had. Naar
de mening van verzoekster is de reden die de bedrijfsvereniging heeft
opgegeven voor een voorkeur voor een man, namelijk de samenstelling van het
team, niet steekhoudend.

Verzoekster vindt het vreemd dat de consulent niet tegen de
bedrijfsvereniging heeft gezegd dat een voorkeur voor mannen wettelijk
verboden is. Ook verbaast verzoekster zich over het feit dat de consulent
kennelijk niet voldoende op de hoogte is van de Wet gelijke behandeling van
mannen en vrouwen.

Naar aanleiding van het feit dat er door het arbeidsbureau vier vrouwen
zijn doorverwezen naar de bedrijfsvereniging, wijst verzoekster er op dat het
juist de vraag is hoeveel vrouwen evenals zijzelf zijn afgeschrikt door de
aangekondigde voorkeursbehandeling van de bedrijfsvereniging en van een
sollicitatie hebben afgezien.

3.5. De wederpartij stelt dat de opdrachtgever zo’n lichte voorkeur voor
een man had uitgesproken, dat de consulent geen aanleiding zag hier op in te
gaan. De consulent erkent overigens dat hij verkeerd heeft gehandeld. Hij wist
niet dat ook een lichte voorkeur voor mannen wettelijk verboden is.

De consulent meende in de vacature geinteresseerde vrouwen te moeten
informeren over de voorkeur van de bedrijfsvereniging. Reden hiervoor was dat
uit de praktijk was gebleken dat, met name langdurig werklozen die al veel
teleurstellingen hebben gehad op het gebied van solliciteren, bij een nieuwe
teleurstelling sneller gedemotiveerd raken.

Naar de inschatting van de consulent zijn er meer vrouwen geweest die
door zijn opmerking over de voorkeur van de bedrijfsvereniging voor een man
hebben afgezien van een sollicitatie naar bovengenoemde functie.

De wederpartij stelt dat zij een strikt beleid ten aanzien van gelijke
behandeling van mannen en vrouwen hanteert. Dit beleid is gebaseerd op de
verantwoordelijkheid van de wederpartij voor de werving- en selectiefase van
de sollicitatieprocedure. De beleidsregels van de wederpartij schrijven voor
dat indien een opdrachtgever een voorkeur voor een man uitspreekt de
medewerkers van het Arbeidsbureau aan de opdrachtgever dienen mee te delen dat
zo’n voorkeur verboden is. Indien de opdrachtgever volhardt in zijn voorkeur
geldt de regel dat voor deze opdracht niet verder wordt bemiddeld.

Voorts stelt de wederpartij dat zij zich houdt aan een landelijk
meerjarig beleidskader, waarin extra aandacht wordt besteed aan het verbeteren
van de positie van vrouwen op de arbeidsmarkt. De wederpartij neemt allerlei
initiatieven om gelijke behandeling van mannen en vrouwen te bevorderen. Dit
blijkt onder andere uit het feit dat zij een bulletin uitgeeft waarin zij
aandacht besteed aan oordelen van de Commissie. Verder wordt de Wet gelijke
behandeling van mannen en vrouwen behandeld bij introductiecursussen voor
nieuwe medewerkers. De wederpartij erkent dat desondanks kennelijk nog niet al
haar medewerkers weten dat ook een lichte voorkeur voor mannen in strijd is
met de Wet.

Volgens de wederpartij is het niet zo dat Arbeidsbureaus structureel in
strijd met de wetgeving gelijke behandeling handelen. Er is hier weliswaar
geen onderzoek naar verricht, maar zij concludeert uit het aantal klachten dat
haar bereikt dat dit slechts incidenteel voorkomt.

Wat betreft de vacaturetekst uit het informatiecentrum van het
Arbeidsbureau, stelt de wederpartij dat hieruit duidelijk blijkt dat zowel
mannen als vrouwen voor deze vacature in aanmerking komen.

De wederpartij stelt dat in haar vacatureteksten meestal expliciet wordt
aangegeven dat een functie zowel voor mannen en als voor vrouwen openstaat. De
reden waarom dit in het onderhavige geval niet is gebeurd is niet dat de
bedrijfsvereniging een voorkeur voor een man had, maar dat er sprake was van
ruimtegebrek.

4. DE OVERWEGINGEN VAN DE COMMISSIE

4.1. In geding is de vraag of de wederpartij jegens verzoekster
onderscheid naar geslacht heeft gemaakt in strijd met de wetgeving gelijke
behandeling van mannen en vrouwen bij de behandeling bij de vervulling van een
openstaande betrekking door de voorkeur van de opdrachtgever voor een man
kenbaar te maken.

4.2. Artikel 3 lid 1 WGB schrijft voor dat het niet is toegelaten bij de
behandeling bij de vervulling van een openstaande betrekking onderscheid te
maken tussen mannen en vrouwen.

Artikel 3 lid 2 WGB bepaalt dat alleen in geval van een wettelijk
toegelaten uitzonderingsgrond van dit verbod mag worden afgeweken.

Zo bepaalt artikel 5 lid 2 WGB dat van het verbod op het maken van
onderscheid mag worden afgeweken in die gevallen waarin het geslacht bepalend
is voor de functie.

Verder schrijft artikel 5 lid 1 WGB voor dat van de norm van gelijke
behandeling in artikel 3 WGB mag worden afgeweken indien het gemaakte
onderscheid beoogt vrouwen in een bevoorrechte positie te plaatsen teneinde
feitelijke ongelijkheden op te heffen.

De wet staat een voorkeursbehandeling voor mannen niet toe. Ook een
‘lichte’ voorkeur voor mannen mag derhalve niet worden uitgesproken.

De beperking van voorkeursbeleid tot vrouwen betreft een bewuste keuze
van de wetgever. De betrokken ministers merkten tijdens de parlementaire
behandeling van de herziening van de WGB het volgende op (Tweede Kamer,
vergaderjaar 1987-1988, nr. 6, blz. 2):

“Gelet op de huidige positie van vrouwen, zowel wat betreft de deelname
aan de arbeid als wat betreft de spreiding over functies en beroepen en de
niveau’s daarbinnen, verkeren vrouwen nog steeds in een achterstandssituatie.
Dit is een belangrijke overweging geweest voor de beperking van de
voorkeursbehandeling tot vrouwen. De huidige algemene arbeidssituatie van
mannen is anderzijds zodanig dat er geen grond zal zijn om een beroep te doen
op deze uitzondering om feitelijke ongelijkheden op te heffen. Het achterwege
laten van een toepassingsmogelijkheid voor mannen in individuele gevallen
achten wij met het oog op de algemene achterstandssituatie van vrouwen
alleszins verantwoord. Hierbij zij tevens opgemerkt dat het percentage mannen
dat in “vrouwenberoepen” werkzaam is sneller gestegen is dan dat van vrouwen
in “mannenberoepen”.[…]”

4.3. Er is in deze zaak geen sprake van een voorkeursbeleid voor
vrouwen, noch is gebleken of gesteld dat de onderhavige functie
geslachtsbepaald zou kunnen zijn.

4.4. Blijkens de tekst van artikel 3 WGB en de Memorie van Toelichting
op dit artikel, richt artikel 3 zich zowel tot de werkgever als tot alle
anderen die bij de wervings- en selectieprocedure betrokken zijn (Tweede
Kamer, vergaderjaar 1986-1987, 19.908, nr. 3, blz. 18. Zie ook Commissie
gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de arbeid, 17 juni 1991,
oordeelnummers 336A-91-35 en 336B-91-36).

Zoals de Commissie al eerder heeft uitgesproken heeft de wederpartij als
instantie die in opdracht van derden diensten verleent bij werving en selectie
van kandidaten dan ook een eigen verantwoordelijkheid voor de naleving van
artikel 3 WGB voor die onderdelen van de werving en selectie waarbij zij
betrokken is.

4.5. Vast staat dat de wederpartij de opdrachtgever niet heeft
aangegeven dat een voorkeur voor een man wettelijk niet is toegestaan. Ook
staat vast dat zij in ieder geval verzoekster, en overigens ook andere
geinteresseerde vrouwen, heeft meegedeeld dat de opdrachtgever een voorkeur
had voor een man in verband met de samenstelling van het team. Die mededeling
heeft zeker het gedrag van verzoekster -en wellicht ook andere geinteresseerde
vrouwen- beinvloed, in de zin dat zij zelfs niet verder informeerde naar de
functie-inhoud om een eventuele doorverwijzing te overwegen.

Ondanks het feit dat verzoekster naar voren bracht dat een dergelijke
voorkeur wettelijk niet is toegestaan, heeft de wederpartij zich niet van deze
voorkeur gedistantieerd en/of de nadrukkelijke verzekering gegeven dat zij in
haar bemidddelende taak jegens verzoekster geen verboden onderscheid naar
geslacht zou maken. Daarmee handelde de wederpartij overigens in strijd met
haar eigen beleid.

De Commissie concludeert dat de wederpartij, door verzoekster de bewuste
voorkeur van de opdrachtgever mee te delen en niet nadrukkelijk aan te geven
dat zij zich hier in haar bemiddeling niets van aantrok en zelfs niet te
erkennen dat deze voorkeur wettelijk niet is toegestaan, in strijd heeft
gehandeld met artikel 3 lid 1 WGB.

4.6. De Commissie wijst ten overvloede op het volgende. De wederpartij
stelt dat uit de vacaturetekst die in het informatiecentrum van het
Arbeidsbureau was bekend gemaakt, duidelijk blijkt dat zowel mannen als
vrouwen voor deze vacature in aanmerking kwamen.

De Commissie wijst op artikel 3 lid 4 WGB. Dit artikel schrijft voor
dat, indien voor de aangeboden betrekking een functiebenaming wordt gebruikt,
zowel de mannelijke als de vrouwelijke vorm moet worden gebruikt of
uitdrukkelijk vermeld moet worden dat zowel vrouwen als mannen voor de functie
in aanmerking komen.

In de onderhavige vacaturetekst staat bij de gevraagde functie: “MEDEW.
BEOORDELEN VAN WW-AANVRAGEN”. Er staat echter, in afwijking van het voornoemd
wettelijk voorschrift, nergens in de vacaturetekst vermeld dat de functie voor
zowel vrouwen als mannen openstond, noch zijn zowel de mannelijke als de
vrouwelijke functiebenamingen aangegeven.

5. HET OORDEEL VAN DE COMMISSIE

De Commissie spreekt als haar oordeel uit dat het Centraal Bureau voor
de Arbeidsvoorziening te Rijswijk jegens mevrouw te ‘s-Hertogenbosch bij de
behandeling bij de vervulling van een openstaande betrekking onderscheid naar
geslacht heeft gemaakt in strijd met artikel 3 lid 1 van de Wet gelijke
behandeling van mannen en vrouwen.

Aldus vastgesteld op 2 september 1992 naar aanleiding van de behandeling
in de raadkamer op 8 juli 1992.

Rechters

mw mr C.H.S. Evenhuis (Kamervoorzitter), dhr mr A.W. Heringa (lidKamer), dhr mr J.A.M.I. Hoens (plv.lid Kamer), dhr mr R.A.C.M. Langemeijer(lid Kamer), mw mr A.C. Possel (lid Kamer), mw mr A.K. de Jongh (adjunct-secretaris).

Instantie

Commissie gelijke behandeling

Samenvatting

Verzoekster heeft bij de wederpartij gesolliciteerd naar de functie van
hoogleraar. De wederpartij voert een voorkeursbeleid voor vrouwen. Dit beleid
houdt onder andere in dat in eerste instantie alleen onder vrouwen
geselecteerd werd. Geen van de vrouwelijke kandidaten, waaronder verzoekster,
is uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Verzoekster werd niet
professorabel geacht. Een mannelijke kandidaat is benoemd. De Commissie stelt
voorop dat selectieprocedures inzichtelijk, controleerbaar en systematisch
dienen te zijn. De onderhavige selectieprocedure voldeed niet aan dit
vereiste. Daardoor nam de wederpartij het risico op zich dat de mannelijke
kandidaten niet aan de hand van dezelfde criteria beoordeld werden als de
vrouwen. Strijd met de Wet.

Volledige tekst

Deze aandachtspunten zijn geen criteria waaraan afgemeten kan worden of een
kandidaat al dan niet professorabel is. Zo is bijvoorbeeld wel vermeld dat
aandacht besteed moet worden aan het wetenschappelijk niveau van een
kandidaat, maar is niet aangegeven hoe dat wetenschappelijk niveau gemeten
moet worden. De wederpartij heeft in dit verband verklaard dat er over de
vraag of een kandidaat al dan niet professorabel is, binnen de BAC geen
discussie bestond. Deze verklaring voldoet echter niet aan het vereiste van
inzichtelijkheid, controleerbaarheid en systematiek, omdat de inhoud van de
norm ‘professorabiliteit’ op deze wijze voor anderen niet kenbaar is.

De wederpartij heeft de Commissie derhalve niet duidelijk gemaakt op grond
waarvan de BAC kandidaten al dan niet professorabel achtte. Het gevolg
hiervan is, dat in het onzekere is gebleven of het begrip ‘professorabel’ van
inhoud veranderd is toen de mannelijke kandidaten beoordeeld werden. De vraag
blijft derhalve of aan de mannen andere, minder zware eisen werden gesteld
alvorens zij voor een gesprek uitgenodigd werden. Dit is des te opvallender
indien men het voorkeursbeleid van de wederpartij bekijkt. Haar
voorkeursbeleid houdt in principe immers in dat vrouwen volgens de richtlijn
bij voldoende geschiktheid benoembaar zijn.

Die term “voldoende geschiktheid” was eveneens niet erg helder. Gebleken is
immers dat niet aan alle eisen voldaan behoefde te worden, maar dat het
minder voldoen op het ene punt gecompenseerd kon worden op een ander punt.

In de tweede selectieronde zijn uitsluitend mannen betrokken, afgezien van
een korte vruchteloze onderbreking waarin nog enkele (andere) vrouwelijke
kandidaten zijn aangezocht. Die tweede ronde was in beginsel een louter
mannelijke, omdat de vrouwelijke kandidaten die gesolliciteerd hadden al
eerder waren afgewezen. Deze tweede ronde was in feite tevens de beslissende:
er moest zo mogelijk tot een voordracht gekomen worden.

Door het enkele onderscheid in een eerste -vrouwelijke- ronde en daarna een
mannelijke, is het moeilijk exact dezelfde maatstaven aan te leggen, vooral
als die al niet a priori helder zijn. Het, ook intern bij de wederpartij (zie
hiervoor paragraaf 3.9.) gesignaleerde, risico bestaat toch dat op onderdelen
met criteria geschoven en gecompenseerd wordt.

Voorkeursbehandeling, zoals in casu toegepast door de wederpartij, houdt op
voorkeursbehandeling te zijn en verkeert in een ongelijke behandeling, als
een vrouw door de gehanteerde procedure van voorkeursbehandeling in een
ongunstiger positie terecht kan komen.

4.6. De Commissie is op grond van bovenstaande van oordeel, dat de
wederpartij, vanwege het risico dat de mannelijke kandidaten niet aan de hand
van dezelfde criteria geselecteerd zouden worden als de vrouwen, er voor had
moeten zorgdragen dat de mannelijke kandidaten niet alleen onderling
vergeleken zouden worden, zoals thans gebeurd is. Zij had dit kunnen
voorkomen door in een tweede selectieronde -dus na de selectieronde onder de
vrouwen-, zowel de vrouwen als de mannen tegelijkertijd te beoordelen.

Nu de wederpartij een dergelijke selectieronde niet heeft ingelast, maar de
mannelijke kandidaten met uitsluiting van de vrouwelijke kandidaten
geselecteerd heeft, heeft zij in strijd met artikel 3 lid 1 WGB onderscheid
naar geslacht gemaakt.

Overigens wijst de Commissie er op, dat een voorkeursbehandeling voor vrouwen
uiteraard ook in een tweede selectieronde, waarbij kandidaten van beide
geslachten beoordeeld worden, toegepast kan worden.

5. HET OORDEEL VAN DE COMMISSIE

De Commissie spreekt als haar oordeel uit dat het College van Bestuur van de
Universiteit van Amsterdam jegens mevrouw te Gottingen in Duitsland
onderscheid op grond van geslacht heeft gemaakt in strijd met artikel 3 lid
1 Wet gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de behandeling bij de
vervulling van de hoogleraarsvacature aan desbetreffende universiteit.

Aldus vastgesteld op 2 september 1992 naar aanleiding van de behandeling in
raadkamer d.d. 8 juli 1992.

Rechters

mw mr C.H.S. Evenhuis (Kamervoorzitter), dhr mr A.W. Heringa (lidKamer), dhr mr R.A.C.M. Langemeijer (lid Kamer), mw mr A.C. Possel (lidKamer), dhr mr J.A.M.I. Hoens (plaatsvervangend lid Kamer), mw mr M.M. Hubner(adjunct- secretaris).

Instantie

Commissie gelijke behandeling

Samenvatting

De wederpartij (een uitzendbureau) heeft een personeelsadvertentie
geplaatst om uitzendkrachten te werven ten behoeve van een inlener. De
inlener heeft aan de wederpartij meegedeeld dat zij per se een man wilde
hebben voor de openstaande betrekking. De wederpartij heeft deze voorkeur
kenbaar gemaakt aan verzoekster, die zich in de functie geinteresseerd
toonde.

De wederpartij heeft niet nadrukkelijk aangegeven dat zij zich van deze
voorkeur in haar bemiddeling niets aantrok. Ook heeft zij geen deugdelijk
bewijs geleverd voor haar stelling dat zij verzoekster bij de inlener heeft
voorgedragen. Strijd met de WGB. Advertentie niet in strijd met WGB. Geen
oordeel over aangaan dienstverband, nu sollicitatieprocedure nog niet in de
aanstellingsfase was overgegaan.

Volledige tekst

1. HET VERZOEK

1.1. Op 21 november 1991 verzocht mevrouw te Maastricht (hierna:
verzoekster) de Commissie gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de
arbeid haar oordeel uit te spreken over de vraag of
te Maastricht (hierna: de wederpartij) jegens haar onderscheid naar
geslacht heeft gemaakt in strijd met de wetgeving gelijke behandeling van
mannen en vrouwen.

1.2. De wederpartij heeft ten behoeve van een drukkerij (hierna: de inlener)
een personeelsadvertentie geplaatst om uitzendkrachten te werven voor de
functie van commercieel medewerker. Verzoekster heeft naar aanleiding van
deze advertentie gesolliciteerd bij de wederpartij, maar is volgens
verzoekster wegens een voorkeur voor een man niet bij de inlener
voorgedragen.

Verzoekster is van mening dat de wederpartij, door rekening te houden met de
voorkeur van de inlener voor een man, in strijd heeft gehandeld met artikel
7A:1637ij lid 1 BW en artikel 3 lid 1 WGB.

2. DE LOOP VAN DE PROCEDURE

2.1. De Commissie heeft het verzoek in behandeling genomen en een onderzoek
ingesteld. Aanvankelijk besloot de voorzitter van de Commissie om op grond
van artikel 36 van het Procedurereglement de vereenvoudigde procedure toe
te passen. Op grond van informatie die de wederpartij hierna verstrekte,
besloot zij echter alsnog de normale procedure te volgen. Partijen hebben
ieder meerdere malen de gelegenheid gehad om hun standpunten schriftelijk
toe te lichten, respectievelijk op elkaars standpunten te reageren. De
Commissie heeft verder ook de inlener om informatie verzocht.

2.2. De Commissie heeft partijen vervolgens opgeroepen te verschijnen
tijdens een zitting op 8 juli 1992. Bij deze zitting waren aanwezig:

van de kant van verzoekster

– mw (verzoekster)

– dhr (gemachtigde)

– dhr (huisgenoot van verzoekster, getuige)

van de kant van wederpartij

– dhr (afgevaardigde van het hoofdkantoor )

– dhr Theunissen (medewerker van de vestiging van )

– dhr J.J.W. van Mens (advocaat)

van de kant van de Commissie

– mw mr C.H.S. Evenhuis (Kamervoorzitter)

– dhr mr A.W. Heringa (lid Kamer)

– dhr mr J.A.M.I. Hoens (plv.lid Kamer)

– dhr mr R.A.C.M. Langemeijer (lid Kamer)

– mw mr A.C. Possel (lid Kamer)

– mw mr A.K. de Jongh (adjunct-secretaris).

2.3. Het oordeel is vastgesteld door Kamer I van de Commissie. In deze Kamer
hebben zitting de leden als genoemd onder 2.2.

3. DE RESULTATEN VAN HET ONDERZOEK

De feiten

3.1 De wederpartij heeft ten behoeve van een aantal inleners op 5 oktober
1991 een personeelsadvertentie geplaatst in een regionaal dagblad. In de
desbetreffende advertentie waren 8 vacatures vermeld, waaronder die van
commercieel medewerker bij de inlener.

Bovenaan de advertentie staat een afbeelding van een man en een vrouw en is
tevens een tekst opgenomen die op alle daaronder genoemde vacatures
betrekking heeft.

In de eerste zin van deze tekst staat onder andere dat de wederpartij
“vacatures m/v vervult op middelbaar en hoger niveau”. Het lettertype dat
hiervoor is gebruikt is iets groter dan dat van de functieomschrijvingen,
maar een stuk kleiner dan dat van de functiebenamingen eronder.

Per afzonderlijke vacature is steeds de mannelijke of neutrale
functiebenaming gebruikt.

3.2. De inlener, in wiens bedrijf bovengenoemde vacture voor commercieel
medewerker ontstond, heeft bevestigd dat hij bij de aanbieding van de
vacature aan de wederpartij heeft aangegeven per se een man te willen
hebben. Reden was dat een man beter zou passen in het team en, volgens
informatie van de wederpartij, beter zou aansluiten op de aard van het
klantenbestand. Bovendien vond de inlener dat een vrouw, gezien de zwaarte
van de functie en de lange dagen die gemaakt moesten worden, dit werk niet
aan zou kunnen.

Deze voorkeur voor een man is niet in bovengenoemde advertentie opgenomen.

De inlener kan zich niet herinneren of de wederpartij verzoekster bij hem
heeft voorgedragen.

3.3. Naar aanleiding van de advertentie heeft verzoekster zich op 7 oktober
1991 bij de wederpartij aangemeld voor bovengenoemde functie. Zij heeft een
gesprek gehad met een medewerker van de wederpartij. In dat gesprek bleek dat
twee commercieel medewerkers gezocht werden ten behoeve van de betreffende
inlener. De wederpartij deelde aan verzoekster mee dat de inlener alleen
mannen wilde hebben voor de betreffende vacature. Verzoekster zei hierop dat
zo’n voorkeur verboden is en wees tevens op de advertentie,

waarin stond dat de vacature voor zowel vrouwen als mannen openstond. Verder
gaf zij aan dat zij voor de functie in aanmerking wilde komen indien de
wederpartij geen geschikte mannen kon vinden.

Een week later heeft verzoekster telefonisch contact opgenomen met de
wederpartij om te informeren of in de vacature reeds was voorzien. De
wederpartij deelde aan verzoekster mee dat de inlener drie mannelijke
kandidaten, afkomstig uit de bestanden van de wederpartij, had uitgenodigd
voor een gesprek.

Op 22 oktober 1991 heeft verzoekster in gezelschap van een huisgenoot het
bureau van de wederpartij wederom bezocht en de medewerker van de
wederpartij opnieuw gesproken over de betreffende vacature. Verzoekster had
haar huisgenoot op aanraden van een Bureau voor Rechtshulp als getuige
meegenomen. Het doel van hun bezoek was om de medewerker van de wederpartij
hetgeen hij in de eerdere gesprekken met verzoekster had gezegd te laten
herhalen.

Partijen zijn het eens dat de medewerker van de wederpartij tijdens dit
gesprek ongeveer heeft gezegd dat de wederpartij een commerciele instelling
is, die niet zou bemiddelen voor een bedrijf dat vraagt alleen onder blanken
te selecteren, maar die wel bemiddelt voor een bedrijf dat een voorkeur voor
mannen uitspreekt. Over de inhoud van de rest van het gesprek verschillen
partijen van mening (zie onder “de standpunten van partijen”).

3.4. De wederpartij heeft een intern memo overgelegd d.d.

24 oktober 1991 over het onderwerp discriminatie. Daarin staat onder andere
dat inleners slechts functie-eisen mogen stellen die voor de normale
uitoefening van de functie relevant zijn. Huidskleur, sekse, geaardheid,
etnische afkomst et cetera. mogen dan ook niet geaccepteerd worden als
selectie-eis. Inleners die hier wel op zinspelen dienen tot andere gedachten
gebracht te worden en, indien dit niet lukt, geweerd te worden.

De standpunten van partijen

3.5. Verzoekster stelt het volgende.

Niet alleen op 22 oktober 1991, wat de wederpartij erkent, maar ook in het
gesprek van 7 oktober 1991 heeft de mdedewerker van de wederpartij de
opmerking gemaakt over het niet werven voor bedrijven die slechts blanken
in dienst willen, maar wel voor bedrijven met een voorkeur voor mannen.

Ook heeft hij in beide gesprekken meegedeeld dat hij niet voor haar kon
bemiddelen omdat slechts mannen geschikt zouden zijn voor de functie.

Wat betreft de stelling van de wederpartij dat zij verzoekster heeft
aangekaart bij de inlener stelt verzoekster dat de medewerker van de
wederpartij in geen van de gevoerde gesprekken tegen haar heeft gezegd dat
hij haar zou doorverwijzen en dat ook nergens uit blijkt dat dit wel is
gebeurd.

3.6. Verzoekster is op grond van bovenstaande van mening dat de wederpartij
jegens haar in strijd met de wetgeving gelijke behandeling onderscheid op
grond van geslacht heeft gemaakt.

Lid 1 van artikel 7A:1637ij BW vermeldt onder andere dat de werkgever geen
onderscheid mag maken tussen mannen en vrouwen bij het aangaan van een
arbeidsovereenkomst.

Dit betekent volgens verzoekster dat ook bij het niet aangaan van een
arbeidsovereenkomst geen onderscheid mag worden gemaakt. Hierbij verwijst
zij naar het Hof van Justitie van de EG, dat in de zaak Dekker/Stichting
Vormingscentrum VJV uitmaakte dat een werkgever direct in strijd met het
beginsel van gelijke behandeling handelt, wanneer hij weigert met een door
hem geschikt bevonden sollicitante een arbeidsovereen- komst aan te gaan
(HvJ EG, 8 november 1990; Nemesis 1991, nr. 594.).

Verder merkt verzoekster op dat het interne memo met betrekking tot het
onderwerp discriminatie van de wederpartij na het onderhavige voorval is
opgesteld en overigens het gemaakte onderscheid op geen enkele wijze kan
rechtvaardigen.

3.7. Voorts is verzoekster van mening dat in de advertentie niet duidelijk
is aangegeven dat zowel mannen als vrouwen kunnen reageren, nu alle functies
alleen in de mannelijke vorm zijn benoemd en slechts eenmaal wordt vermeld
dat de wederpartij “vacatures m/v” vervult.

Verzoekster heeft ter zitting aan de Commissie verzocht om het oordeel in
deze zaak, onder toepassing van haar sanctiebevoegdheid ex artikel 14 lid 6
WGB, openbaar te maken.

3.8. De wederpartij betwist dat zij alleen of bij voorkeur naar mannelijke
kandidaten heeft gezocht voor de inlener. Zij stelt het volgende.

Op het moment dat de inlener de bewuste vacature aanbood en hierbij aangaf
alleen maar mannelijke kandidaten te willen hebben, heeft de wederpartij
tegen de inlener gezegd dat zij ook vrouwelijke kandidaten had die aan de
functie-eisen voldeden. Voorts heeft zij te kennen gegeven dat zij op zoek
zou gaan naar de best passende kandidaten, daar het haar inziens niet juist
was louter en alleen mannelijke kandidaten te werven en te selecteren. De
wederpartij heeft de inlener meegedeeld dat zij in haar werving en selectie
geen onderscheid maakt tussen mannelijke en vrouwelijke kandidaten. De
wederpartij is vervolgens te werk gegaan zonder rekening te houden met de eis
van de inlener.

De betreffende inlener had overigens al vaker vacatures bij haar aangemeld.
Daarbij sprak de inlener weleens een voorkeur voor een bepaald geslacht uit.

Bij vacatures voor secretarieel werk vroeg de inlener bijvoorbeeld om
vrouwen.

De wederpartij stelt dat zij bij een discriminatoir verzoek van een inlener
steeds zegt dat het om de kwaliteiten van een kandidaat gaat en niet om het
geslacht.

3.9. De wederpartij heeft zijn bestand doorgelopen en hier drie kandidaten
uitgehaald, die zij vervolgens bij de inlener heeft “aangekaart”. Het waren
allen mannelijke kandidaten. Geschikte vrouwelijke kandidaten waren naar haar
mening niet voorhanden op dat moment. Omdat de wederpartij niet geheel
overtuigd was van de kwaliteit van de geselecteerde kandidaten heeft zij de
eerdergenoemde personeelsadvertentie geplaatst.

Dat zij niet uitsluitend op zoek is gegaan naar mannelijke kandidaten blijkt
volgens de wederpartij uit de advertentie waarin zij duidelijk aangeeft dat
zowel mannen als vrouwen kunnen reageren.

Op een later tijdstip heeft de wederpartij ook verzoekster voorgedragen. Dit
blijkt volgens de wederpartij uit aantekeningen die haar medewerker heeft
gemaakt naar aanleiding van gesprekken die deze heeft gevoerd met in de
vacature geinteresseerde kandidaten. De wederpartij heeft ter zitting een
copie van deze aantekeningen overhandigd.

In deze aantekeningen staan achter verschillende data namen van personen.
Voor sommige namen staat een pijltje. De naam van verzoekster staat achter
de datum 8 oktober. Deze datum staat geschreven op een regel tussen de data
21 augustus en 4 september in. Er staat een pijltje voor haar naam.

Volgens de wederpartij betekenen de pijltjes dat de personen die hier achter
staan vermeld, aan een inlener zijn voorgedragen.

Als verklaring voor het feit dat de datum die voor haar naam staat tussen
twee data is geschreven van de maanden ervoor en niet in chronologische
volgorde, is dat er ruimtegebrek was op het formulier. Volgens de
wederpartij is de naam van verzoekster er dus niet op een later tijdstip
tussen geschreven.

3.10. De wederpartij is van mening dat verzoekster een potentiele kandidate
was en is voor de functie. De medewerker van de wederpartij heeft
verzoekster in het gesprek van

7 oktober 1991 beloofd om haar aan de opdrachtgever voor te stellen als een
geschikte kandidate, hoewel er al eerder kandidaten door de wederpartij naar
voren waren gebracht. Zij heeft verzoekster op 8 oktober 1991 zowel per fax
als telefonisch bij de opdrachtgever aangekaart. De inlener had op dat
moment echter al besloten om met de drie mannelijke kandidaten te praten.
Toen verzoekster op 22 oktober het uitzendbureau bezocht heeft de medewerker
haar, net als in het telefoongesprek van 14 oktober 1991, verteld dat de
wederpartij haar aan de inlener had voorgedragen. Helaas is in dit gesprek
wellicht de indruk gewekt dat verzoekster niet zou zijn opgeroepen omdat de
inlener het liefst mannen wilde voor de functie. Als deze suggestie al
gewekt is,

dan is dit onjuist en ten onrechte.

3.11. Ten aanzien van de opmerking van de medewerker dat de wederpartij niet
werft voor inleners die een voorkeur voor een blanke uitspreken, maar wel
voor inleners die een voorkeur voor een man hebben, stelt de wederpartij het
volgende. Volgens de wederpartij heeft haar medewerker dit alleen gezegd
tijdens het gesprek van 22 oktober 1991 en niet, zoals verzoekster stelt,
tijdens het gesprek op

7 oktober 1991. De reden voor deze uitlating was dat de medewerker het erg
druk had en de discussie, die al een tijdje gaande was, snel wilde
beeindigen. Normaal gesproken zou deze zich niet laten verleiden tot het
maken van zo’n opmerking.

3.12. De wederpartij geeft aan dat de drie genoemde kandidaten door de
inlener zijn afgewezen. De vacatures waren ten tijde van de zitting nog niet
vervuld omdat het bedrijf intussen van eigenaar is veranderd. Op het moment
dat de vacatures weer vrijkomen, zal de wederpartij verzoekster zeker weer
bij de inlener onder de aandacht brengen.

Tot slot merkt de wederpartij op dat zij zich terdege bewust is van haar
verantwoordelijkheid met betrekking tot het vermijden van discriminerend
gedrag, zoals moge blijken uit de advertentie en uit de interne memo.

3.13. De wederpartij verzoekt de Commissie het oordeel, indien deze in het
nadeel van de wederpartij mocht uitvallen, niet openbaar te maken omdat er
sprake is van een incident.

4. DE OVERWEGINGEN VAN DE COMMISSIE

4.1. In geding zijn de volgende vragen. Heeft de wederpartij jegens
verzoekster onderscheid naar geslacht gemaakt in strijd met de wetgeving
gelijke behandeling van mannen en vrouwen (WGB; Stb. 1989, 168.)

1) bij de aanbieding van een betrekking en/of

2) bij de behandeling bij de vervulling van een openstaande betrekking
en/of

3) bij het aangaan van een arbeidsovereenkomst.

4.2. Artikel 3 lid 1 WGB schrijft voor dat het niet is toegestaan bij de
aanbieding van een betrekking of bij de behandeling bij de vervulling van
een openstaande betrekking onderscheid te maken tussen mannen en vrouwen.

Artikel 7A:1637ij BW bepaalt dat een werkgever geen onderscheid mag maken
tussen mannen en vrouwen, onder andere bij het aangaan van de
arbeidsovereenkomst.

Er mag alleen van de verboden in de artikelen 3 WGB en 7A:1637ij BW worden
afgeweken als er sprake is van een van de wettelijke uitzonderingsgronden
genoemd in de artikelen 5 lid 1 en 2 WGB, respectievelijk in 7A:1637ij lid
2,3 en 4 BW.

In de onderhavige zaak is gesteld noch gebleken dat een van deze wettelijke
uitzonderingsgronden van toepassing is.

4.3. Vooraleer de Commissie overgaat tot de onder 4.1. genoemde vragen,
merkt zij het volgende op.

De Commissie heeft eerder uitgesproken dat indien een uitzendbureau voor
iemand bemiddelt die door een inlener in dienst wordt genomen, er bij
normale uitzendsituaties zoals die worden beheerst door de collectieve
arbeidsovereenkomst voor arbeidskrachten, een arbeidsovereenkomst tussen het
uitzendbureau en de uitzendkracht ontstaat. Er ontstaat in dit soort
situaties dus niet een arbeidsovereenkomst tussen de uitzendkracht en de
inlener. De Commissie baseert zich hierbij op rechtspraak en literatuur
(Commissie gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de arbeid, 28
februari 1990, oordeelnummers 3-90-6 en 3-90-7). Op grond hiervan kan worden
gesteld dat de wederpartij, en dus niet de inlener, als potentiele werkgever
van verzoekster kan worden aangemerkt.

Blijkens de tekst van artikel 3 WGB en de Memorie van Toelichting op dit
artikel, richt artikel 3 zich zowel tot de werkgever als tot een derde die
door deze werkgever wordt betrokken bij de werving- en selectieprocedure.
(Tweede kamer, vergaderjaar 1986-1987, 19.908, nr. 3, blz. 18.

Zie ook Commissie gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de arbeid,
17 juni 1991, oordeelnummers 336A-91-35 en 336B-91-36.)

In beginsel is de werkgever verantwoordelijk voor de naleving van de WGB
voor het geheel van de wervings- de selectie- en de aanstellingsfase.
Daarnaast is een door de werkgever ingeschakelde derde verantwoordelijk voor
de naleving van de WGB voor dat deel van de procedure waar deze bij
betrokken is.

Aangezien de wederpartij in de onderhavige zaak zowel aan te merken is als
potentiele werkgever van verzoekster en als bemiddelaar voor de inlener, is
zij in tweeerlei opzicht gehouden om artikel 3 WBG na te leven.

4.4. Over de eerste in het geding zijnde vraag, waar het gaat om de
aanbieding van de betrekking, overweegt de Commissie als volgt.

Verzoekster stelt dat uit de advertentie niet duidelijk blijkt dat de
betreffende functie voor zowel mannen als vrouwen openstaat.

De Commissie heeft reeds eerder uitgesproken dat bij kennisneming van een
advertentie aanstonds duidelijk moet zijn dat elk van de functies
uitdrukkelijk zowel aan mannen als aan vrouwen wordt aangeboden (Commissie
gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de arbeid, 15 oktober 1990,
324-90-131).

In de onderhavige advertentie staat een afbeelding van een man en een vrouw.

Tevens is in de advertentietekst aangegeven dat de wederpartij vacatures
m/v vervult. Het is weliswaar zo dat m/v niet zodanig is aangegeven dat het
onmiddelijk in het oog springt, maar de Commissie is van mening dat de
letters m/v in samenhang met de afbeelding, voldoende duidelijk aangeven dat
mannen en vrouwen voor de vacature in aanmerking komen.

Op grond hiervan is de Commissie van oordeel dat de advertentie op dit punt
aan de eisen van de Wet voldoet.

4.5. Over de tweede in het geding zijnde vraag, waar het gaat om de
behandeling bij de vervulling van de betrekking, overweegt de Commissie als
volgt.

Vaststaat dat de wederpartij verzoekster een of meermalen heeft meegedeeld
dat de inlener een voorkeur had voor een man. Die mededeling heeft ook het
gedrag van verzoekster beinvloed.

De wederpartij heeft zich niet nadrukkelijk van die voorkeur gedistantieerd
en/of de uitdrukkelijke verzekering gegeven dat zij jegens verzoekster geen
verboden onderscheid naar geslacht zou maken of dulden.

Voorts is niet komen vast te staan dat de wederpartij verzoekster bij de
inlener heeft aangemeld als kandidate. De overgelegde aantekeningen van de
medewerker zijn niet voor een interpretatie vatbaar. De inlener kan zich
niet herinneren dat verzoekster is aangemeld. De relevante fax-journaals
van de bewuste dag van 8 oktober 1991 zijn niet meer beschikbaar.

De Commissie concludeert dat de wederpartij, door verzoekster de bewuste
voorkeur van de inlener mee te delen en zelfs niet nadrukkelijk aan te geven
dat zij zich bij de vervulling van de vacature hiervan niets aantrok en geen
deugdelijk bewijs te leveren dat zij haar bij de inlener heeft voorgedragen,
in strijd heeft gehandeld met artikel 3 lid 1 WGB.

Gelet op deze met de WGB strijdige handelwijze komt het de Commissie voor
dat de wederpartij geen juiste toepassing heeft gegeven aan artikel 93 lid
2 van de Arbeidsvoorzieningenwet. Dit wetsartikel verplicht de
vergunninghouder er toe om aan allen die behoren tot de categorieen van
arbeidskrachten voor wier terbeschikkingsstelling vergunning is verleend,
zijn diensten gelijkelijk te verlenen.

4.6. Wat betreft de derde in het geding zijnde vraag, waar het gaat om het
aangaan van de arbeidsovereenkomst, overweegt de Commissie als volgt.

Artikel 7A:1637ij BW heeft (onder andere) betrekking op de aanstellingsfase
van een sollicitatieprocedure.

De Commissie is van oordeel dat, aangezien er slechts gesprekken zijn
gevoerd met enkele potentiele kandidaten die allen zijn afgewezen, de
sollicitatieprocedure nog niet in de aanstellingsfase verkeerde en artikel
7A:1637ij BW derhalve niet van toepassing is.

4.7. Ten aanzien van het verzoek tot toepassing van artikel 14 lid 6 WGB en
het oordeel openbaar te maken, overweegt de Commissie dat de wederpartij,
zover haar bekend, artikel 3 WGB niet eerder heeft overtreden. De Commissie
ziet derhalve onvoldoende aanleiding voor toepassing van artikel 14 lid 6
WGB.

5. HET OORDEEL VAN DE COMMISSIE

De Commissie spreekt als haar oordeel uit dat het te
‘s-Hertogenbosch bij de behandeling bij de vervulling van een openstaande
betrekking jegens mevrouw te Maastricht onderscheid naar geslacht
heeft gemaakt in strijd met artikel 3 lid 1 van de Wet gelijke behandeling
van mannen en vrouwen.

Aldus vastgesteld op 2 september 1992 naar aanleiding van de behandeling in
de raadkamer d.d. 8 juli 1992.

Rechters

mw mr C.H.S. Evenhuis (Kamervoorzitter), dhr mr A.W. Heringa (lidKamer), dhr mr J.A.M.I. Hoens (plv.lid Kamer), dhr mr R.A.C.M. Langemeijer(lid Kamer), mw mr A.C. Possel (lid Kamer), mw mr A.K. de Jongh(adjunct-secretaris).

Instantie

Commissie gelijke behandeling

Samenvatting

Een werkgever heeft bij een intermediair (de wederpartij) een vacature
aangemeld, waarbij hij aangaf een lichte voorkeur voor een man te hebben. De
wederpartij heeft de voorkeur van de werkgever meegedeeld aan verzoekster,
die zich in de betreffende vacature geinteresseerd toonde. Aangezien de
wederpartij de werkgever er niet op heeft gewezen dat een voorkeur voor een
man wettelijk niet is toegestaan, noch dat zij zich van deze voorkeur in haar
bemiddeling niets aantrok en bovendien deze voorkeur aan verzoekster heeft
meegedeeld, heeft de wederpartij in strijd met de WGB gehandeld.

Volledige tekst

1. HET VERZOEK

1.1. Op 13 maart 1992 verzocht mevrouw te ‘s- Hertogenbosch (hierna:
verzoekster) de Commissie gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de
arbeid haar oordeel uit te spreken over de vraag of het Centraal Bureau voor
de Arbeidsvoorziening te Rijswijk (hierna: de wederpartij)
onderscheid heeft gemaakt op grond van geslacht in strijd met de wetgeving
gelijke behandeling van mannen en vrouwen.

1.2. Via het plaatselijke Arbeidsbureau vernam verzoekster dat er een
vacature was voor de functie van “beoordelaar WW” bij een bedrijfsvereniging.
Een consulent personeelsvoorziening van het Arbeidsbureau (hierna: de
consulent) liet verzoekster weten dat de bedrijfsvereniging een voorkeur voor
een man had uitgesproken voor de betreffende functie.

Verzoekster is van mening dat de wederpartij hierdoor in strijd heeft
gehandeld met de Wet gelijke behandeling van mannen en vrouwen (WGB; Stb.
1989, 168).

2. DE LOOP VAN DE PROCEDURE

2.1. Verzoekster heeft gelijktijdig met het onderhavige verzoekschrift een
verzoekschrift ingediend waarbij zij als wederpartij de bedrijfsvereniging
aanwijst. In die zaak wordt eveneens een oordeel uitgebracht (Commissie
gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de arbeid, oordeelnummer
507A-92-46, 2 september 1992).

De Commissie heeft het verzoek van de wederpartij in behandeling genomen en
een onderzoek ingesteld. Zij heeft zowel bij de wederpartij als bij de
bedrijfsvereniging informatie opgevraagd. Partijen hebben ieder de
gelegenheid gehad hun standpunten schriftelijk toe te lichten.

2.2 De Commissie heeft partijen vervolgens opgeroepen te verschijnen tijdens
een zitting op 8 juli 1992. Het verzoek met betrekking tot de wederpartij is
ter zitting gevoegd behandeld met het verzoek jegens de bedrijfsvereniging.
Bij deze zitting waren aanwezig:

van de kant van verzoekster

– mw

van de kant van de wederpartij

– mw mr (gemachtigde CBA)

– dhr (medewerker Arbeidsbureau ‘s- Hertogenbosch)

van de kant van de bedrijfsvereniging

– mw (assistent adjuncthoofd afdeling juridische
zaken)

– dhr (districtsmanager, tevens getuige in de zaak
)

van de kant van de Commissie

– mw mr C.H.S. Evenhuis (Kamervoorzitter)

– dhr mr A.W. Heringa (lid Kamer)

– dhr mr J.A.M.I. Hoens (plv.lid Kamer)

– dhr mr R.A.C.M. Langemeijer (lid Kamer)

– mw mr A.C. Possel (lid Kamer)

– mw mr A.K. de Jongh (adjunct-secretaris).

2.3. Het oordeel is vastgesteld door Kamer I van de Commissie. In deze kamer
hebben zitting de leden als genoemd onder 2.2.

3. DE RESULTATEN VAN HET ONDERZOEK

De feiten

3.1. De districtsmanager van de bedrijfsvereniging heeft in januari 1992 een
vacature voor een “beoordelaar WW” aangemeld bij het Arbeidsbureau
‘s-Hertogenbosch, dat onder de wederpartij ressorteert. Hierbij heeft hij
aangegeven dat de bedrijfsvereniging, gelet op de samenstelling van het team,
bij gelijke geschiktheid van kandidaten een voorkeur had voor een man. Hij
heeft hierbij vermeld dat dit niet wilde zeggen dat vrouwen niet konden
solliciteren, daar het in eerste instantie ging om de kwaliteiten van de
persoon die de vacature zou gaan vervullen. De wens een man voor de vacature
aan te trekken was aan de districtsmanager te kennen gegeven door het team
waarbinnen de vacature was ontstaan. Het team bestond uit vier vrouwen en
twee mannen.

Het Arbeidsbureau heeft niet tegen de districtsmanager gezegd dat een
voorkeur voor mannen wettelijk verboden is.

In het informatiecentrum van het Arbeidsbureau is bovengenoemde vacature
bekend gemaakt.

Bovenin de vacaturetekst stond bij de gevraagde functie: “MEDEW. BEOORDELEN
VAN WW-AANVRAGEN”. In deze tekst stond nergens uitdrukkelijk vermeld dat
zowel mannen als vrouwen in aanmerking kwamen voor de functie. De
vacaturetekst vermeldde evenmin dat de voorkeur naar een man uitging.

3.2. Naar aanleiding van deze vacaturetekst heeft verzoekster op 5 maart 1992
een consulent personeelsvoorziening van het Arbeidsbureau om meer informatie
over de vacature gevraagd. De taak van de consulent is, om in gesprekken met
geinteresseerde werkzoekenden functies toe te lichten, bijzondere wensen van
de werkgever te vermelden, en na te gaan in hoeverre een geinteresseerde een
geschikte kandidaat zou zijn voor de betreffende vacature.

In het gesprek met verzoekster over de onderhavige vacature liet de consulent
haar weten dat de bedrijfsvereniging in dit geval een voorkeur voor een man
had. Verzoekster heeft de consulent erop gewezen dat de Wet verbiedt om bij
de vervulling van een vacature een voorkeur voor een man uit te spreken.
Hierop heeft de consulent geantwoord dat in een aantal gevallen de voorkeur
voor een man wel mag worden aangegeven.

Naar aanleiding van bovengenoemde opmerkingen van de consulent heeft
verzoekster afgezien van het vragen om nadere informatie over de functie en
heeft zij ook geen gegevens van zichzelf meer achtergelaten. De
personeelsconsulent kon haar daarom niet doorverwijzen naar de
bedrijfsvereniging.

3.3. Voor bovengenoemde vacature heeft het Arbeidsbureau acht mannen en vier
vrouwen doorverwezen naar de bedrijfsvereniging. Verzoekster bevond zich niet
onder deze kandidaten. De bedrijfsvereniging heeft vervolgens gesprekken
gevoerd met vijf kandidaten, waaronder drie mannen en twee vrouwen. De meest
geschikte kandidaat was een vrouw. Voordat zij kon worden benoemd trok zij
zich echter terug uit de sollicitatieprocedure. Aangezien er verder geen
geschikte kandidaten bij waren, heeft de bedrijfsvereniging een advertentie
laten plaatsen in een regionaal dagblad. In deze advertentie stond aangegeven
dat de bedrijfsvereniging zocht naar een “Beoordelaar werkloosheidswet
(m/v)”. In de advertentie was geen voorkeur voor een man vermeld.

Naar aanleiding van de advertentie zijn op 9 april 1992 de eerste
sollicitatiegesprekken gevoerd. Er zijn twee kandidaten overgebleven: een man
en een vrouw. Uiteindelijk is de mannelijke kandidaat benoemd.

De standpunten van partijen

3.4. Verzoekster is van mening dat het Arbeidsbureau onderscheid naar
geslacht heeft gemaakt bij de behandeling bij de vervulling van een
openstaande betrekking en daarmee in strijd heeft gehandeld met de Wet
gelijke behandeling van mannen en vrouwen. Volgens verzoekster is het
Arbeidsbureau ten onrechte ingegaan op de discriminatoire wens van de
bedrijfsvereniging.

Wat betreft de opmerking van de wederpartij dat de consulent slechts gezegd
zou hebben dat de bedrijfsvereniging een ‘lichte’ voorkeur had uitgesproken
voor een man, stelt verzoekster dat de consulent vrij stellig heeft
aangegeven dat de bedrijfsvereniging een voorkeur voor een man had. Naar de
mening van verzoekster is de reden die de bedrijfsvereniging heeft opgegeven
voor een voorkeur voor een man, namelijk de samenstelling van het team, niet
steekhoudend.

Verzoekster vindt het vreemd dat de consulent niet tegen de
bedrijfsvereniging heeft gezegd dat een voorkeur voor mannen wettelijk
verboden is. Ook verbaast verzoekster zich over het feit dat de consulent
kennelijk niet voldoende op de hoogte is van de Wet gelijke behandeling van
mannen en vrouwen.

Naar aanleiding van het feit dat er door het arbeidsbureau vier vrouwen zijn
doorverwezen naar de bedrijfsvereniging, wijst verzoekster er op dat het
juist de vraag is hoeveel vrouwen evenals zijzelf zijn afgeschrikt door de
aangekondigde voorkeursbehandeling van de bedrijfsvereniging en van een
sollicitatie hebben afgezien.

3.5. De wederpartij stelt dat de opdrachtgever zo’n lichte voorkeur voor een
man had uitgesproken, dat de consulent geen aanleiding zag hier op in te
gaan. De consulent erkent overigens dat hij verkeerd heeft gehandeld. Hij
wist niet dat ook een lichte voorkeur voor mannen wettelijk verboden is.

De consulent meende in de vacature geinteresseerde vrouwen te moeten
informeren over de voorkeur van de bedrijfsvereniging. Reden hiervoor was dat
uit de praktijk was gebleken dat, met name langdurig werklozen die al veel
teleurstellingen hebben gehad op het gebied van solliciteren, bij een nieuwe
teleurstelling sneller gedemotiveerd raken.

Naar de inschatting van de consulent zijn er meer vrouwen geweest die door
zijn opmerking over de voorkeur van de bedrijfsvereniging voor een man hebben
afgezien van een sollicitatie naar bovengenoemde functie.

De wederpartij stelt dat zij een strikt beleid ten aanzien van gelijke
behandeling van mannen en vrouwen hanteert. Dit beleid is gebaseerd op de
verantwoordelijkheid van de wederpartij voor de werving- en selectiefase van
de sollicitatieprocedure. De beleidsregels van de wederpartij schrijven voor
dat indien een opdrachtgever een voorkeur voor een man uitspreekt de
medewerkers van het Arbeidsbureau aan de opdrachtgever dienen mee te delen
dat zo’n voorkeur verboden is. Indien de opdrachtgever volhardt in zijn
voorkeur geldt de regel dat voor deze opdracht niet verder wordt bemiddeld.

Voorts stelt de wederpartij dat zij zich houdt aan een landelijk meerjarig
beleidskader, waarin extra aandacht wordt besteed aan het verbeteren van de
positie van vrouwen op de arbeidsmarkt. De wederpartij neemt allerlei
initiatieven om gelijke behandeling van mannen en vrouwen te bevorderen. Dit
blijkt onder andere uit het feit dat zij een bulletin uitgeeft waarin zij
aandacht besteed aan oordelen van de Commissie. Verder wordt de Wet gelijke
behandeling van mannen en vrouwen behandeld bij introductiecursussen voor
nieuwe medewerkers. De wederpartij erkent dat desondanks kennelijk nog niet
al haar medewerkers weten dat ook een lichte voorkeur voor mannen in strijd
is met de Wet.

Volgens de wederpartij is het niet zo dat Arbeidsbureaus structureel in
strijd met de wetgeving gelijke behandeling handelen. Er is hier weliswaar
geen onderzoek naar verricht, maar zij concludeert uit het aantal klachten
dat haar bereikt dat dit slechts incidenteel voorkomt.

Wat betreft de vacaturetekst uit het informatiecentrum van het Arbeidsbureau,
stelt de wederpartij dat hieruit duidelijk blijkt dat zowel mannen als
vrouwen voor deze vacature in aanmerking komen.

De wederpartij stelt dat in haar vacatureteksten meestal expliciet wordt
aangegeven dat een functie zowel voor mannen en als voor vrouwen openstaat.
De reden waarom dit in het onderhavige geval niet is gebeurd is niet dat de
bedrijfsvereniging een voorkeur voor een man had, maar dat er sprake was van
ruimtegebrek.

4. DE OVERWEGINGEN VAN DE COMMISSIE

4.1. In geding is de vraag of de wederpartij jegens verzoekster onderscheid
naar geslacht heeft gemaakt in strijd met de wetgeving gelijke behandeling
van mannen en vrouwen bij de behandeling bij de vervulling van een
openstaande betrekking door de voorkeur van de opdrachtgever voor een man
kenbaar te maken.

4.2. Artikel 3 lid 1 WGB schrijft voor dat het niet is toegelaten bij de
behandeling bij de vervulling van een openstaande betrekking onderscheid te
maken tussen mannen en vrouwen.

Artikel 3 lid 2 WGB bepaalt dat alleen in geval van een wettelijk toegelaten
uitzonderingsgrond van dit verbod mag worden afgeweken.

Zo bepaalt artikel 5 lid 2 WGB dat van het verbod op het maken van
onderscheid mag worden afgeweken in die gevallen waarin het geslacht bepalend
is voor de functie.

Verder schrijft artikel 5 lid 1 WGB voor dat van de norm van gelijke
behandeling in artikel 3 WGB mag worden afgeweken indien het gemaakte
onderscheid beoogt vrouwen in een bevoorrechte positie te plaatsen teneinde
feitelijke ongelijkheden op te heffen.

De wet staat een voorkeursbehandeling voor mannen niet toe. Ook een ‘lichte’
voorkeur voor mannen mag derhalve niet worden uitgesproken.

De beperking van voorkeursbeleid tot vrouwen betreft een bewuste keuze van
de wetgever. De betrokken ministers merkten tijdens de parlementaire
behandeling van de herziening van de WGB het volgende op (Tweede Kamer,
vergaderjaar 1987-1988, nr. 6, blz. 2):

“Gelet op de huidige positie van vrouwen, zowel wat betreft de deelname aan
de arbeid als wat betreft de spreiding over functies en beroepen en de
niveau’s daarbinnen, verkeren vrouwen nog steeds in een achterstandssituatie.
Dit is een belangrijke overweging geweest voor de beperking van de
voorkeursbehandeling tot vrouwen. De huidige algemene arbeidssituatie van
mannen is anderzijds zodanig dat er geen grond zal zijn om een beroep te doen
op deze uitzondering om feitelijke ongelijkheden op te heffen. Het achterwege
laten van een toepassingsmogelijkheid voor mannen in individuele gevallen
achten wij met het oog op de algemene achterstandssituatie van vrouwen
alleszins verantwoord. Hierbij zij tevens opgemerkt dat het percentage mannen
dat in “vrouwenberoepen” werkzaam is sneller gestegen is dan dat van vrouwen
in “mannenberoepen”.[ …]”

4.3. Er is in deze zaak geen sprake van een voorkeursbeleid voor vrouwen,
noch is gebleken of gesteld dat de onderhavige functie geslachtsbepaald zou
kunnen zijn.

4.4. Blijkens de tekst van artikel 3 WGB en de Memorie van Toelichting op dit
artikel, richt artikel 3 zich zowel tot de werkgever als tot alle anderen die
bij de wervings- en selectieprocedure betrokken zijn (Tweede Kamer,
vergaderjaar 1986-1987, 19.908, nr. 3, blz. 18. Zie ook Commissie gelijke
behandeling van mannen en vrouwen bij de arbeid, 17 juni 1991, oordeelnummers
336A-91-35 en 336B-91-36).

Zoals de Commissie al eerder heeft uitgesproken heeft de wederpartij als
instantie die in opdracht van derden diensten verleent bij werving en
selectie van kandidaten dan ook een eigen verantwoordelijkheid voor de
naleving van artikel 3 WGB voor die onderdelen van de werving en selectie
waarbij zij betrokken is.

4.5. Vast staat dat de wederpartij de opdrachtgever niet heeft aangegeven
dat een voorkeur voor een man wettelijk niet is toegestaan. Ook staat vast
dat zij in ieder geval verzoekster, en overigens ook andere geinteresseerde
vrouwen, heeft meegedeeld dat de opdrachtgever een voorkeur had voor een man
in verband met de samenstelling van het team. Die mededeling heeft zeker het
gedrag van verzoekster -en wellicht ook andere geinteresseerde vrouwen-
beinvloed, in de zin dat zij zelfs niet verder informeerde naar de
functie-inhoud om een eventuele doorverwijzing te overwegen.

Ondanks het feit dat verzoekster naar voren bracht dat een dergelijke
voorkeur wettelijk niet is toegestaan, heeft de wederpartij zich niet van
deze voorkeur gedistantieerd en/of de nadrukkelijke verzekering gegeven dat
zij in haar bemidddelende taak jegens verzoekster geen verboden onderscheid
naar geslacht zou maken. Daarmee handelde de wederpartij overigens in strijd
met haar eigen beleid.

De Commissie concludeert dat de wederpartij, door verzoekster de bewuste
voorkeur van de opdrachtgever mee te delen en niet nadrukkelijk aan te geven
dat zij zich hier in haar bemiddeling niets van aantrok en zelfs niet te
erkennen dat deze voorkeur wettelijk niet is toegestaan, in strijd heeft
gehandeld met artikel 3 lid 1 WGB.

4.6. De Commissie wijst ten overvloede op het volgende. De wederpartij stelt
dat uit de vacaturetekst die in het informatiecentrum van het Arbeidsbureau
was bekend gemaakt, duidelijk blijkt dat zowel mannen als vrouwen voor deze
vacature in aanmerking kwamen.

De Commissie wijst op artikel 3 lid 4 WGB. Dit artikel schrijft voor dat,
indien voor de aangeboden betrekking een functiebenaming wordt gebruikt,
zowel de mannelijke als de vrouwelijke vorm moet worden gebruikt of
uitdrukkelijk vermeld moet worden dat zowel vrouwen als mannen voor de
functie in aanmerking komen.

In de onderhavige vacaturetekst staat bij de gevraagde functie: “MEDEW.
BEOORDELEN VAN WW-AANVRAGEN”. Er staat echter, in afwijking van het voornoemd
wettelijk voorschrift, nergens in de vacaturetekst vermeld dat de functie
voor zowel vrouwen als mannen openstond, noch zijn zowel de mannelijke als
de vrouwelijke functiebenamingen aangegeven.

5. HET OORDEEL VAN DE COMMISSIE

De Commissie spreekt als haar oordeel uit dat het Centraal Bureau voor de
Arbeidsvoorziening te Rijswijk jegens mevrouw te ‘s-Hertogenbosch bij de
behandeling bij de vervulling van een openstaande betrekking onderscheid naar
geslacht heeft gemaakt in strijd met artikel 3 lid 1 van de Wet gelijke
behandeling van mannen en vrouwen.

Aldus vastgesteld op 2 september 1992 naar aanleiding van de behandeling in
de raadkamer op 8 juli 1992.

Rechters

mw mr C.H.S. Evenhuis (Kamervoorzitter), dhr mr A.W. Heringa (lidKamer), dhr mr J.A.M.I. Hoens (plv.lid Kamer), dhr mr R.A.C.M. Langemeijer(lid Kamer), mw mr A.C. Possel (lid Kamer), mw mr A.K. de Jongh (adjunct-secretaris).

Instantie

Commissie gelijke behandeling

Samenvatting

Een werkgever heeft een vacature bij het arbeidsbureau aangemeld.
Hierbij heeft hij aangegeven, gelet op de samenstelling van het team, bij
gelijke geschiktheid een lichte voorkeur voor een man te hebben. Strijd met de
wet.

Volledige tekst

1. HET VERZOEK

1.1. Op 13 maart 1992 verzocht mevrouw te

‘s-Hertogenbosch (hierna: verzoekster) de Commissie gelijke behandeling
van mannen en vrouwen bij de arbeid haar oordeel uit te spreken over de vraag
of de Bedrijfsvereniging voor Detailhandel, Ambachten en Huisvrouwen te
‘s-Hertogenbosch (hierna: de wederpartij) jegens haar onderscheid heeft
gemaakt op grond van geslacht in strijd met de wetgeving gelijke behandeling
van mannen en vrouwen.

1.2. Via het plaatselijke Arbeidsbureau vernam verzoekster dat er een
vacature was voor de functie van “beoordelaar WW” bij de wederpartij. Een
consulent personeelsvoorziening van het Arbeidsbureau liet haar weten dat de
wederpartij een voorkeur voor een man had uitgesproken voor de betreffende
functie.

Verzoekster is van mening dat de wederpartij hierdoor in strijd heeft
gehandeld met de Wet gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de arbeid
(WGB; Stb. 1989, 168).

2. DE LOOP VAN DE PROCEDURE

2.1. Verzoekster heeft gelijktijdig met het onderhavige verzoek een
verzoekschrift ingediend waarbij zij als wederpartij het Centraal Bureau voor
de Arbeidsvoorziening (CBA) aanwijst. In die zaak wordt eveneens een oordeel
uitgebracht (Commissie gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de
arbeid, oordeelnummer 47, 2 september 1992). De Commissie heeft het verzoek
van de wederpartij in behandeling genomen en een onderzoek ingesteld. Zij
heeft zowel bij de wederpartij als bij het informatie opgevraagd.

Partijen hebben ieder de gelegenheid gehad hun standpunten schriftelijk
toe te lichten.

2.2 De Commissie heeft partijen vervolgens uitgenodigd hun standpunten
nader toe te lichten tijdens een zitting op

8 juli 1992. Het verzoek met betrekking tot de wederpartij is ter
zitting gevoegd behandeld met het verzoek jegens het .

Bij deze zitting waren aanwezig:

van de kant van verzoekster

– mw (verzoekster)

van de kant van de wederpartij

– mw (assistent adjuncthoofd afdeling juridische zaken)

– dhr (districtsmanager)

van de kant van het Centraal Bureau voor de Arbeidsvoorziening

– mw mr (gemachtigde CBA)

– dhr (medewerker Arbeidsbureau ‘s-Hertogenbosch)

van de kant van de Commissie

– mw mr C.H.S. Evenhuis (Kamervoorzitter)

– dhr mr A.W. Heringa (lid Kamer)

– dhr mr J.A.M.I. Hoens (plv.lid Kamer)

– dhr mr R.A.C.M. Langemeijer (lid Kamer)

– mw mr A.C. Possel (lid Kamer)

– mw mr A.K. de Jongh (adjunct-secretaris).

2.3. Het oordeel is vastgesteld door Kamer I van de Commissie. In deze
Kamer hebben zitting de leden als genoemd onder 2.2.

3. DE RESULTATEN VAN HET ONDERZOEK

De feiten

3.1. De districtsmanager van de wederpartij heeft in januari 1992 een
vacature voor een beoordelaar WW aangemeld bij het Regionaal Bureau voor de
Arbeidsvoorziening. Hierbij heeft hij aangegeven dat de wederpartij, gelet op
de samenstelling van het team, bij gelijke geschiktheid van kandidaten een
lichte voorkeur voor een man had. Deze wens was aan de districtsmanager van de
wederpartij te kennen gegeven door het team waarin de vacature was ontstaan.
Het team bestond uit vier vrouwen en twee mannen. De districtsmanager van de
wederpartij heeft niet negatief gereageerd op deze wens van het team.

In het informatiecentrum van het Arbeidsbureau ‘s-Hertogenbosch is de
vacature bekend gemaakt. Bovenin de vacaturetekst stond bij de gevraagde
functie: “MEDEW. BEOORDELEN VAN WW-AANVRAGEN”. In de vacaturetekst werd
nergens vermeld dat zowel mannen als vrouwen in aanmerking kwamen voor de
functie. De vacaturetekst vermeldde evenmin dat de voorkeur uitging naar een
man.

3.2. Naar aanleiding van deze vacaturetekst heeft verzoekster op 5 maart
1992 een consulent personeelsvoorziening van het Arbeidsbureau om meer
informatie omtrent deze vacature gevraagd. De consulent liet verzoekster weten
dat de wederpartij, die de opdracht had gegeven om mensen te werven voor de
betreffende vacature, een voorkeur voor een man had uitgesproken.

Verzoekster heeft de consulent erop gewezen dat de Wet verbiedt om bij
de vervulling van een vacature een voorkeur voor een man uit te spreken.
Hierop heeft de consulent geantwoord dat in een aantal gevallen de voorkeur
voor een man wel mag worden aangegeven.

Naar aanleiding van de vermelding van de consulent dat de wederpartij
een voorkeur voor een man had, heeft verzoekster afgezien van het vragen om
nadere informatie over de functie en heeft zij ook geen gegevens van zichzelf
meer achtergelaten. De personeelconsulent kon haar daarom niet doorverwijzen
naar de wederpartij.

3.3. Voor bovengenoemde vacature zijn acht mannen en vier vrouwen
doorverwezen naar de wederpartij. Verzoekster bevond zich niet onder deze
kandidaten. De wederpartij heeft vervolgens gesprekken gevoerd met vijf
kandidaten, waaronder drie mannen en twee vrouwen. De meest geschikte
kandidaat was een vrouw. Voordat zij kon worden benoemd trok zij zich echter
terug uit de sollicitatieprocedure. Aangezien er verder geen geschikte
kandidaten waren, heeft de wederpartij een advertentie laten plaatsen in een
regionaal dagblad. In deze advertentie stond aangegeven dat de wederpartij
zocht naar een “Beoordelaar werkloosheidswet (m/v)”.

Naar aanleiding van de advertentie zijn op 9 april 1992 de eerste
sollicitatiegesprekken gevoerd. Er zijn twee kandidaten overgebleven: een man
en een vrouw. Uiteindelijk is de mannelijke kandidaat benoemd.

De standpunten van partijen

3.4. Verzoekster is van mening dat de wederpartij onderscheid naar
geslacht heeft gemaakt bij de behandeling bij de vervulling van een
openstaande betrekking en daarmee in strijd heeft gehandeld met de Wet gelijke
behandeling van mannen en vrouwen.

Naar de mening van verzoekster is de reden die de wederpartij heeft
opgegeven voor een voorkeur voor een man, namelijk de samenstelling van het
team, niet steekhoudend.

Volgens verzoekster handelt de wederpartij in strijd met de Wet door een
voorkeur voor een man uit te spreken voor de bovengenoemde functie.

3.5. De wederpartij stelt het volgende. In principe maakt zij geen
onderscheid naar geslacht bij de aanbieding en vervulling van vacatures. Er
wordt door de wederpartij een actief beleid gevoerd om gelijke kansen voor
mannen en vrouwen te bevorderen, zoals voorgeschreven in het Protocol Sociaal
Beleid en Werkgelegenheid. Dit Protocol maakt deel uit van een CAO waar de
wederpartij aan gebonden is. Bij de vervulling van hogere posities wordt,
gezien de feitelijke achterstand van vrouwen op de arbeidsmarkt, de voorkeur
aan vrouwen gegeven en worden zij uitdrukkelijk uitgenodigd te solliciteren.
Met name de laatste jaren zijn er bij de wederpartij meer vrouwen op hogere
posities aangenomen.

Bij de vervulling van een vacature adviseert de afdeling personeelszaken
van de wederpartij omtrent de te benoemen kandidaat en hanteert daarbij geen
voorkeur voor mannen of vrouwen. De voorkeur voor een man die in de
onderhavige zaak is uitgesproken, is een uitzondering op het normale beleid
van de wederpartij.

3.6. De wederpartij stelt dat zij in het onderhavige geval van plan was
de beste kandidaat aan te stellen. Zij stelt dat de voorkeur voor een man, die
de afdeling had uitgesproken, geen invloed heeft gehad op de
selectieprocedure. Het was niet bij voorbaat uitgesloten dat er een vrouw
benoemd zou worden. Het was de bedoeling om uiteindelijk, aan het einde van de
selectieprocedure, bij gelijk gekwalificeerde kandidaten van verschillende
sekse de voorkeur aan een man te geven.

De districtsmanager van de wederpartij stelt dat hij niet wist dat een
voorkeursbehandeling voor mannen niet is toegestaan. Als hij hier wel van op
de hoogte was geweest had hij dit meegedeeld aan de afdeling die een voorkeur
voor een man had uitgesproken.

De wederpartij betreurt dat er een voorkeur voor een man is uitgesproken
en dat dit is doorgegeven aan het Regionaal Bureau voor de Arbeidsvoorziening.
Ook spijt het de wederpartij dat verzoekster hierdoor niet op de bovengenoemde
vacature heeft gesolliciteerd. Indien verzoekster wel was doorverwezen zou zij
als serieuze kandidaat zijn beschouwd.

Ter zitting heeft de wederpartij aangeboden om, indien verzoekster nog
geen passende functie heeft, te zoeken naar mogelijkheden om binnen haar
organisatie alsnog een (tijdelijke) baan voor haar te vinden.

4. DE OVERWEGINGEN VAN DE COMMISSIE

4.1. In geding is de vraag of de wederpartij door voor de vacature van
“beoordelaar WW” een voorkeur voor een man uit te spreken, jegens verzoekster
onderscheid naar geslacht heeft gemaakt in strijd met de wetgeving gelijke
behandeling van mannen en vrouwen.

4.2. Blijkens de tekst van artikel 3 WGB en de Memorie van Toelichting
op dit artikel, richt artikel 3 zich zowel tot de werkgever als tot een derde
die door deze werkgever wordt betrokken bij de wervings- en selectieprocedure
(Tweede Kamer, vergaderjaar 1986-1987, 19.908, nr. 3, blz. 18. Zie ook
Commissie gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de arbeid, 17 juni
1991, oordeelnummers 336A-91-35 en 336B-91- 36).

In beginsel is de werkgever verantwoordelijk voor de naleving van de WGB
voor het geheel van de wervings-, de selectie- en de aanstellingsfase.
Daarnaast is een door de werkgever ingeschakelde derde aanspreekbaar op de
naleving van de WGB voor dat deel van de sollicitatieprocedure waar deze bij
betrokken is. De verantwoordelijkheid van de derde voor het naleven van de WGB
heft de eigen verantwoordelijkheid van de werkgever dus niet op.

Dit geldt voor de werving via alle intermediairs, dus ook voor de
werving via een arbeidsbureau.

4.3. Artikel 3 lid 1 WGB schrijft voor dat het niet is toegelaten bij de
behandeling bij de vervulling van een openstaande betrekking onderscheid te
maken tussen mannen en vrouwen.

Artikel 3 lid 2 WGB bepaalt dat alleen in geval van een wettelijk
toegestane uitzonderingsgrond van dit verbod mag worden afgeweken.

Artikel 5 lid 2 WGB bepaalt dat van het verbod op het maken van
onderscheid mag worden afgeweken in die gevallen waarin het geslacht bepalend
is voor de functie.

Artikel 5 lid 1 WGB schrijft voor dat van de norm van gelijke
behandeling in artikel 3 WGB mag worden afgeweken, indien het gemaakte
onderscheid beoogt vrouwen in een bevoorrechte positie te plaatsen teneinde
feitelijke ongelijkheden op te heffen.

4.4. Uit de parlementaire behandeling van de herziening van de WGB
blijkt dat de in het laatstgenoemde artikellid vermelde beperking een bewuste
keuze van de wetgever is geweest. De visie van de betrokken ministers, welke
door de Tweede Kamer wordt ondersteund, wordt in de Memorie van Antwoord
(Tweede Kamer, vergaderjaar 1987-1988, 19.908, nr. 6, blz. 2) als volgt
verwoord:

“Gelet op de huidige positie van vrouwen, zowel wat betreft de deelname
aan de arbeid als wat betreft de spreiding over functies en beroepen en de
niveau’s daarbinnen, verkeren vrouwen nog steeds in een achterstandssituatie.
Dit is een belangrijke overweging geweest voor de beperking van de
voorkeursbehandeling tot vrouwen. De huidige algemene arbeidssituatie van
mannen is anderzijds zodanig dat er geen grond zal zijn om een beroep te doen
op deze uitzondering om feitelijke ongelijkheden op te heffen. Het achterwege
laten van een toepassingsmogelijkheid voor mannen in individuele gevallen
achten wij met het oog op de algemene achterstandssituatie van vrouwen
alleszins verantwoord. Hierbij zij tevens opgemerkt dat het percentage mannen
dat in “vrouwenberoepen” werkzaam is sneller gestegen is dan dat van vrouwen
in “mannenberoepen”.[…]”

Gezien de wettekst en de achterliggende bedoeling daarvan met betrekking
tot dit aspect van voorkeursbeleid, is een voorkeursbehandeling van mannen
niet toegestaan. Een ‘lichte’ voorkeur voor mannen mag derhalve ook niet
worden uitgesproken.

4.5. De wederpartij heeft verklaard dat bij gelijke capaciteiten de
voorkeur uitging naar een man. Als redenen hiervoor wijst zij op de
personeelsopbouw van de afdeling waar de vacature was ontstaan en de wens van
de betreffende afdeling om de vacature door een man te laten vervullen.

Indien en voor zover deze redenen zijn aan te merken als een beroep op
een voorkeursbehandeling, merkt de Commissie op dat voorkeursbehandeling van
mannen strijdig is met artikel 5

lid 1 WGB, dat slechts voorkeursbeleid voor vrouwen toestaat.

Gesteld noch gebleken is dat er in dit geval sprake is van een
geslachtsbepaalde functie.

Hiermee staat vast dat de wederpartij door een voorkeur voor een man uit
te spreken onderscheid naar geslacht heeft gemaakt bij de behandeling bij de
vervulling van een openstaande betrekking in strijd met de WGB.

4.6. De wederpartij heeft aangegeven dat zij een actief beleid voert om
gelijke kansen voor mannen en vrouwen te bevorderen. Ook heeft zij naar voren
gebracht dat zij spijt heeft van haar wijze van handelen in de onderhavige
zaak en heeft zij verzoekster aangeboden te zoeken naar mogelijkheden om
binnen haar organisatie een (tijdelijke) baan voor haar te vinden.

Ofschoon dit niet als rechtvaardiging kan dienen voor het maken van
onderscheid naar geslacht, wil de Commissie haar waardering uitspreken voor de
intenties en inspanningen van de wederpartij.

5. HET OORDEEL VAN DE COMMISSIE

De Commissie spreekt als haar oordeel uit dat de Bedrijfsvereniging voor
Detailhandel, Ambachten en Huisvrouwen te ‘s-Hertogenbosch door bij de
behandeling bij de vervulling van een openstaande betrekking een voorkeur voor
een man uit te spreken, jegens mevrouw te ‘s- Hertogenbosch
onderscheid naar geslacht heeft gemaakt in strijd met artikel 3 lid 1 van de
Wet gelijke behandeling van mannen en vrouwen.

Aldus vastgesteld op 2 september 1992 naar aanleiding van de
behandeling in de raadkamer d.d. 8 juli 1992.

Rechters

mw mr C.H.S. Evenhuis (Kamervoorzitter), dhr mr A.W. Heringa (lidKamer), dhr mr J.A.M.I. Hoens (plv.lid Kamer), dhr mr R.A.C.M. Langemeijer(lid Kamer), mw mr A.C. Possel (lid Kamer), mw mr A.K. de Jongh(adjunct-secretaris).

Instantie

Commissie gelijke behandeling

Samenvatting

Een werkgever heeft een vacature bij het arbeidsbureau aangemeld.
Hierbij heeft hij aangegeven, gelet op de samenstelling van het team, bij
gelijke geschiktheid een lichte voorkeur voor een man te hebben. Strijd met
de wet.

Volledige tekst

1. HET VERZOEK

1.1. Op 13 maart 1992 verzocht mevrouw te

‘s-Hertogenbosch (hierna: verzoekster) de Commissie gelijke behandeling van
mannen en vrouwen bij de arbeid haar oordeel uit te spreken over de vraag
of de Bedrijfsvereniging voor Detailhandel, Ambachten en Huisvrouwen te
‘s-Hertogenbosch (hierna: de wederpartij) jegens haar onderscheid heeft
gemaakt op grond van geslacht in strijd met de wetgeving gelijke
behandeling van mannen en vrouwen.

1.2. Via het plaatselijke Arbeidsbureau vernam verzoekster dat er een
vacature was voor de functie van “beoordelaar WW” bij de wederpartij. Een
consulent personeelsvoorziening van het Arbeidsbureau liet haar weten dat
de wederpartij een voorkeur voor een man had uitgesproken voor de
betreffende functie.

Verzoekster is van mening dat de wederpartij hierdoor in strijd heeft
gehandeld met de Wet gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de arbeid
(WGB; Stb. 1989, 168).

2. DE LOOP VAN DE PROCEDURE

2.1. Verzoekster heeft gelijktijdig met het onderhavige verzoek een
verzoekschrift ingediend waarbij zij als wederpartij het Centraal Bureau
voor de Arbeidsvoorziening (CBA) aanwijst. In die zaak wordt eveneens een
oordeel uitgebracht (Commissie gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij
de arbeid, oordeelnummer 47, 2 september 1992). De Commissie heeft het
verzoek van de wederpartij in behandeling genomen en een onderzoek ingesteld.
Zij heeft zowel bij de wederpartij als bij het informatie opgevraagd.

Partijen hebben ieder de gelegenheid gehad hun standpunten schriftelijk toe
te lichten.

2.2 De Commissie heeft partijen vervolgens uitgenodigd hun standpunten nader
toe te lichten tijdens een zitting op

8 juli 1992. Het verzoek met betrekking tot de wederpartij is ter zitting
gevoegd behandeld met het verzoek jegens het .

Bij deze zitting waren aanwezig:

van de kant van verzoekster

– mw (verzoekster)

van de kant van de wederpartij

– mw (assistent adjuncthoofd afdeling juridische
zaken)

– dhr (districtsmanager)

van de kant van het Centraal Bureau voor de Arbeidsvoorziening

– mw mr (gemachtigde CBA)

– dhr (medewerker Arbeidsbureau ‘s-Hertogenbosch)

van de kant van de Commissie

– mw mr C.H.S. Evenhuis (Kamervoorzitter)

– dhr mr A.W. Heringa (lid Kamer)

– dhr mr J.A.M.I. Hoens (plv.lid Kamer)

– dhr mr R.A.C.M. Langemeijer (lid Kamer)

– mw mr A.C. Possel (lid Kamer)

– mw mr A.K. de Jongh (adjunct-secretaris).

2.3. Het oordeel is vastgesteld door Kamer I van de Commissie. In deze Kamer
hebben zitting de leden als genoemd onder 2.2.

3. DE RESULTATEN VAN HET ONDERZOEK

De feiten

3.1. De districtsmanager van de wederpartij heeft in januari 1992 een
vacature voor een beoordelaar WW aangemeld bij het Regionaal Bureau voor de
Arbeidsvoorziening. Hierbij heeft hij aangegeven dat de wederpartij, gelet
op de samenstelling van het team, bij gelijke geschiktheid van kandidaten een
lichte voorkeur voor een man had. Deze wens was aan de districtsmanager van
de wederpartij te kennen gegeven door het team waarin de vacature was
ontstaan. Het team bestond uit vier vrouwen en twee mannen. De
districtsmanager van de wederpartij heeft niet negatief gereageerd op deze
wens van het team.

In het informatiecentrum van het Arbeidsbureau ‘s-Hertogenbosch
is de vacature bekend gemaakt. Bovenin de vacaturetekst stond bij de
gevraagde functie: “MEDEW. BEOORDELEN VAN WW-AANVRAGEN”. In de vacaturetekst
werd nergens vermeld dat zowel mannen als vrouwen in aanmerking kwamen voor
de functie. De vacaturetekst vermeldde evenmin dat de voorkeur uitging naar
een man.

3.2. Naar aanleiding van deze vacaturetekst heeft verzoekster op 5 maart 1992
een consulent personeelsvoorziening van het Arbeidsbureau om meer informatie
omtrent deze vacature gevraagd. De consulent liet verzoekster weten dat de
wederpartij, die de opdracht had gegeven om mensen te werven voor de
betreffende vacature, een voorkeur voor een man had uitgesproken.

Verzoekster heeft de consulent erop gewezen dat de Wet verbiedt om bij de
vervulling van een vacature een voorkeur voor een man uit te spreken. Hierop
heeft de consulent geantwoord dat in een aantal gevallen de voorkeur voor een
man wel mag worden aangegeven.

Naar aanleiding van de vermelding van de consulent dat de wederpartij een
voorkeur voor een man had, heeft verzoekster afgezien van het vragen om
nadere informatie over de functie en heeft zij ook geen gegevens van zichzelf
meer achtergelaten. De personeelconsulent kon haar daarom niet doorverwijzen
naar de wederpartij.

3.3. Voor bovengenoemde vacature zijn acht mannen en vier vrouwen
doorverwezen naar de wederpartij. Verzoekster bevond zich niet onder deze
kandidaten. De wederpartij heeft vervolgens gesprekken gevoerd met vijf
kandidaten, waaronder drie mannen en twee vrouwen. De meest geschikte
kandidaat was een vrouw. Voordat zij kon worden benoemd trok zij zich echter
terug uit de sollicitatieprocedure. Aangezien er verder geen geschikte
kandidaten waren, heeft de wederpartij een advertentie laten plaatsen in een
regionaal dagblad. In deze advertentie stond aangegeven dat de wederpartij
zocht naar een “Beoordelaar werkloosheidswet (m/v)”.

Naar aanleiding van de advertentie zijn op 9 april 1992 de eerste
sollicitatiegesprekken gevoerd. Er zijn twee kandidaten overgebleven: een man
en een vrouw. Uiteindelijk is de mannelijke kandidaat benoemd.

De standpunten van partijen

3.4. Verzoekster is van mening dat de wederpartij onderscheid naar geslacht
heeft gemaakt bij de behandeling bij de vervulling van een openstaande
betrekking en daarmee in strijd heeft gehandeld met de Wet gelijke
behandeling van mannen en vrouwen.

Naar de mening van verzoekster is de reden die de wederpartij heeft opgegeven
voor een voorkeur voor een man, namelijk de samenstelling van het team, niet
steekhoudend.

Volgens verzoekster handelt de wederpartij in strijd met de Wet door een
voorkeur voor een man uit te spreken voor de bovengenoemde functie.

3.5. De wederpartij stelt het volgende. In principe maakt zij geen
onderscheid naar geslacht bij de aanbieding en vervulling van vacatures. Er
wordt door de wederpartij een actief beleid gevoerd om gelijke kansen voor
mannen en vrouwen te bevorderen, zoals voorgeschreven in het Protocol Sociaal
Beleid en Werkgelegenheid. Dit Protocol maakt deel uit van een CAO waar de
wederpartij aan gebonden is. Bij de vervulling van hogere posities wordt,
gezien de feitelijke achterstand van vrouwen op de arbeidsmarkt, de voorkeur
aan vrouwen gegeven en worden zij uitdrukkelijk uitgenodigd te solliciteren.
Met name de laatste jaren zijn er bij de wederpartij meer vrouwen op hogere
posities aangenomen.

Bij de vervulling van een vacature adviseert de afdeling personeelszaken van
de wederpartij omtrent de te benoemen kandidaat en hanteert daarbij geen
voorkeur voor mannen of vrouwen. De voorkeur voor een man die in de
onderhavige zaak is uitgesproken, is een uitzondering op het normale beleid
van de wederpartij.

3.6. De wederpartij stelt dat zij in het onderhavige geval van plan was de
beste kandidaat aan te stellen. Zij stelt dat de voorkeur voor een man, die
de afdeling had uitgesproken, geen invloed heeft gehad op de
selectieprocedure. Het was niet bij voorbaat uitgesloten dat er een vrouw
benoemd zou worden. Het was de bedoeling om uiteindelijk, aan het einde van
de selectieprocedure, bij gelijk gekwalificeerde kandidaten van verschillende
sekse de voorkeur aan een man te geven.

De districtsmanager van de wederpartij stelt dat hij niet wist dat een
voorkeursbehandeling voor mannen niet is toegestaan. Als hij hier wel van op
de hoogte was geweest had hij dit meegedeeld aan de afdeling die een voorkeur
voor een man had uitgesproken.

De wederpartij betreurt dat er een voorkeur voor een man is uitgesproken en
dat dit is doorgegeven aan het Regionaal Bureau voor de Arbeidsvoorziening.
Ook spijt het de wederpartij dat verzoekster hierdoor niet op de
bovengenoemde vacature heeft gesolliciteerd. Indien verzoekster wel was
doorverwezen zou zij als serieuze kandidaat zijn beschouwd.

Ter zitting heeft de wederpartij aangeboden om, indien verzoekster nog geen
passende functie heeft, te zoeken naar mogelijkheden om binnen haar
organisatie alsnog een (tijdelijke) baan voor haar te vinden.

4. DE OVERWEGINGEN VAN DE COMMISSIE

4.1. In geding is de vraag of de wederpartij door voor de vacature van
“beoordelaar WW” een voorkeur voor een man uit te spreken, jegens verzoekster
onderscheid naar geslacht heeft gemaakt in strijd met de wetgeving gelijke
behandeling van mannen en vrouwen.

4.2. Blijkens de tekst van artikel 3 WGB en de Memorie van Toelichting op dit
artikel, richt artikel 3 zich zowel tot de werkgever als tot een derde die
door deze werkgever wordt betrokken bij de wervings- en selectieprocedure
(Tweede Kamer, vergaderjaar 1986-1987, 19.908, nr. 3, blz. 18. Zie ook
Commissie gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de arbeid, 17 juni
1991, oordeelnummers 336A-91-35 en 336B-91- 36).

In beginsel is de werkgever verantwoordelijk voor de naleving van de WGB voor
het geheel van de wervings-, de selectie- en de aanstellingsfase. Daarnaast
is een door de werkgever ingeschakelde derde aanspreekbaar op de naleving van
de WGB voor dat deel van de sollicitatieprocedure waar deze bij betrokken is.
De verantwoordelijkheid van de derde voor het naleven van de WGB heft de
eigen verantwoordelijkheid van de werkgever dus niet op.

Dit geldt voor de werving via alle intermediairs, dus ook voor de werving via
een arbeidsbureau.

4.3. Artikel 3 lid 1 WGB schrijft voor dat het niet is toegelaten bij de
behandeling bij de vervulling van een openstaande betrekking onderscheid te
maken tussen mannen en vrouwen.

Artikel 3 lid 2 WGB bepaalt dat alleen in geval van een wettelijk toegestane
uitzonderingsgrond van dit verbod mag worden afgeweken.

Artikel 5 lid 2 WGB bepaalt dat van het verbod op het maken van onderscheid
mag worden afgeweken in die gevallen waarin het geslacht bepalend is voor de
functie.

Artikel 5 lid 1 WGB schrijft voor dat van de norm van gelijke behandeling in
artikel 3 WGB mag worden afgeweken, indien het gemaakte onderscheid beoogt
vrouwen in een bevoorrechte positie te plaatsen teneinde feitelijke
ongelijkheden op te heffen.

4.4. Uit de parlementaire behandeling van de herziening van de WGB blijkt dat
de in het laatstgenoemde artikellid vermelde beperking een bewuste keuze van
de wetgever is geweest. De visie van de betrokken ministers, welke door de
Tweede Kamer wordt ondersteund, wordt in de Memorie van Antwoord (Tweede
Kamer, vergaderjaar 1987-1988, 19.908, nr. 6, blz. 2) als volgt verwoord:

“Gelet op de huidige positie van vrouwen, zowel wat betreft de deelname aan
de arbeid als wat betreft de spreiding over functies en beroepen en de
niveau’s daarbinnen, verkeren vrouwen nog steeds in een achterstandssituatie.
Dit is een belangrijke overweging geweest voor de beperking van de
voorkeursbehandeling tot vrouwen. De huidige algemene arbeidssituatie van
mannen is anderzijds zodanig dat er geen grond zal zijn om een beroep te doen
op deze uitzondering om feitelijke ongelijkheden op te heffen. Het achterwege
laten van een toepassingsmogelijkheid voor mannen in individuele gevallen
achten wij met het oog op de algemene achterstandssituatie van vrouwen
alleszins verantwoord. Hierbij zij tevens opgemerkt dat het percentage mannen
dat in “vrouwenberoepen” werkzaam is sneller gestegen is dan dat van vrouwen
in “mannenberoepen”.[ …]”

Gezien de wettekst en de achterliggende bedoeling daarvan met betrekking tot
dit aspect van voorkeursbeleid, is een voorkeursbehandeling van mannen niet
toegestaan. Een ‘lichte’ voorkeur voor mannen mag derhalve ook niet worden
uitgesproken.

4.5. De wederpartij heeft verklaard dat bij gelijke capaciteiten de voorkeur
uitging naar een man. Als redenen hiervoor wijst zij op de personeelsopbouw
van de afdeling waar de vacature was ontstaan en de wens van de betreffende
afdeling om de vacature door een man te laten vervullen.

Indien en voor zover deze redenen zijn aan te merken als een beroep op een
voorkeursbehandeling, merkt de Commissie op dat voorkeursbehandeling van
mannen strijdig is met artikel 5

lid 1 WGB, dat slechts voorkeursbeleid voor vrouwen toestaat.

Gesteld noch gebleken is dat er in dit geval sprake is van een
geslachtsbepaalde functie.

Hiermee staat vast dat de wederpartij door een voorkeur voor een man uit te
spreken onderscheid naar geslacht heeft gemaakt bij de behandeling bij de
vervulling van een openstaande betrekking in strijd met de WGB.

4.6. De wederpartij heeft aangegeven dat zij een actief beleid voert om
gelijke kansen voor mannen en vrouwen te bevorderen. Ook heeft zij naar voren
gebracht dat zij spijt heeft van haar wijze van handelen in de onderhavige
zaak en heeft zij verzoekster aangeboden te zoeken naar mogelijkheden om
binnen haar organisatie een (tijdelijke) baan voor haar te vinden.

Ofschoon dit niet als rechtvaardiging kan dienen voor het maken van
onderscheid naar geslacht, wil de Commissie haar waardering uitspreken voor
de intenties en inspanningen van de wederpartij.

5. HET OORDEEL VAN DE COMMISSIE

De Commissie spreekt als haar oordeel uit dat de Bedrijfsvereniging voor
Detailhandel, Ambachten en Huisvrouwen te ‘s-Hertogenbosch door bij de
behandeling bij de vervulling van een openstaande betrekking een voorkeur
voor een man uit te spreken, jegens mevrouw te ‘s-
Hertogenbosch onderscheid naar geslacht heeft gemaakt in strijd met artikel
3 lid 1 van de Wet gelijke behandeling van mannen en vrouwen.

Aldus vastgesteld op 2 september 1992 naar aanleiding van de behandeling
in de raadkamer d.d. 8 juli 1992.

Rechters

mw mr C.H.S. Evenhuis (Kamervoorzitter), dhr mr A.W. Heringa (lidKamer), dhr mr J.A.M.I. Hoens (plv.lid Kamer), dhr mr R.A.C.M. Langemeijer(lid Kamer), mw mr A.C. Possel (lid Kamer), mw mr A.K. de Jongh(adjunct-secretaris).