Voor werknemers die tot 1 januari 2006 recht hadden op een tegemoetkoming in de ziektekosten, dat wil zeggen werknemers met een inkomen boven de toenmalige ziekenfondsgrens, heeft verweerster de tegemoetkoming ziektekosten gehandhaafd. Werknemers die voorheen verplicht waren verzekerd op grond van de Zfw ontvangen deze tegemoetkoming sindsdien niet. In geding is de vraag of verweerster onderscheid heeft gemaakt op grond van geslacht door alleen een tegemoetkoming in de ziektekosten te verstrekken aan werknemers die voor 1 januari 2006 niet krachtens de Zfw waren verzekerd. De Commissie oordeelt dat verweerster hiermee indirect onderscheid op grond van geslacht maakt, waarvoor geen objectieve rechtvaardiging aanwezig is. Verweerster handelt dus in strijd met de wet.

1 Procesverloop

1.1

Bij het voornoemde verzoekschrift heeft verzoekster de Commissie Gelijke Behandeling, hierna: de Commissie, verzocht te beoordelen of verweerster, de werkgever van verzoekster, onderscheid heeft gemaakt op grond van geslacht door alleen een tegemoetkoming in de ziektekosten te verstrekken aan werknemers die voor 1 januari 2006 niet krachtens de Ziekenfondswet waren verzekerd tegen ziektekosten. 1.2

Verzoekster heeft de Commissie desgevraagd aanvullende informatie toegestuurd.
1.3

Verweerster heeft schriftelijk verweer gevoerd, waarin verweerster de stellingen van verzoekster heeft betwist. De gronden, waarop het verweer rust, komen, voor zover relevant voor de beoordeling van het verzoek, in de rubriek ‘beoordeling’ aan de orde. 1.4

De Commissie heeft besloten de zaak vereenvoudigd af te doen.

2 Feiten

2.1

Tot 1 januari 2006 was verzoekster krachtens de Ziekenfondswet (Zfw) verplicht verzekerd tegen ziektekosten.

3 Beoordeling van het verzoek

3.1

In geding is de vraag of verweerster onderscheid heeft gemaakt op grond van geslacht door alleen een tegemoetkoming in de ziektekosten te verstrekken aan werknemers die voor 1 januari 2006 niet krachtens de Zfw waren verzekerd.

4 Oordeel

4.1

De Commissie Gelijke Behandeling spreekt als haar oordeel uit dat Kantorenhuis N.V. onderscheid maakt op grond geslacht jegens G.H.M. Goertz-Kuijpers door alleen een tegemoetkoming in de ziektekosten te verstrekken aan werknemers die voor 1 januari 2006 niet krachtens de Ziekenfondswet waren verzekerd.

Aldus gegeven te Utrecht op 21 augustus 2006 door prof. mr. A.C. Hendriks, voorzitter, in tegenwoordigheid van mr. A.K. de Keizer, secretaris.

1 Procesverloop

1.1

Bij de voornoemde verzoekschriften hebben verzoeksters de Commissie Gelijke Behandeling, hierna: de Commissie, verzocht te beoordelen of verweerster jegens hen onderscheid op grond van geslacht heeft gemaakt bij de arbeid door hen in verband met hun zwangerschap een resultaatbonus te onthouden. 1.2

Verweerster heeft schriftelijk verweer gevoerd, waarin verweerster de stellingen van verzoeksters heeft betwist. De gronden waarop het verweer rust, komen voor zover relevant voor de beoordeling van het verzoek, in de rubriek 'beoordeling' aan de orde. 1.3

De Commissie heeft besloten de verzoeken vereenvoudigd te behandelen conform artikel 31, eerste lid, van het Besluit werkwijze Commissie gelijke behandeling. Dat wil zeggen dat geen zitting is gehouden en het oordeel is uitgesproken op basis van de door partijen overgelegde schriftelijke stukken.

2 Feiten

2.1

Verzoeksters zijn werkzaam bij verweerster, een ICT-bedrijf dat medewerkers inzet bij klanten en daarvoor facturen verstuurt. De medewerkers van verweerster werken voornamelijk op uurbasis op locatie van de klanten. Verweerster heeft 2500 medewerkers. 2.2

Verzoekster 1 maakte op het moment dat zij een verzoek om een oordeel indiende gebruik van zwangerschapsverlof.
Verzoekster 2 heeft in 2005 gebruik gemaakt van zwangerschapsverlof en is voornemens dit tegen het einde van 2006 nogmaals te doen. 2.3

Verweerster heeft op 1 juni 2005 met terugwerkende kracht tot 1 januari 2005 een regeling resultaatbonus ingevoerd. 2.4

De regeling resultaatbonus heeft als doel om de medewerker die extra bijdraagt aan de winst van verweerster daarvoor financieel te belonen. Dit wordt bereikt door de medewerker te stimuleren om zoveel mogelijk productieve uren te maken. Hoe hoger de productiviteit, des te hoger de bijdrage aan de winst, hoe hoger de extra beloning. De resultaatbonus is een variabele beloning opgebouwd uit twaalf maandelijkse inkomensafhankelijke maanduitkeringen. Daarnaast houdt de resultaatbonus een inkomensonafhankelijke eindejaarsuitkering in. Alvorens een medewerker in aanmerking komt voor een bonus moet een productiviteitsdrempel gehaald worden. Deze drempel is vastgesteld op 80% van de beschikbare uren per maand.

2.5

Verweerster meet de productiviteit van de medewerkers aan het aantal productieve uren. Dit zijn uren waarvoor een inzetorder bestaat. Inzetorders worden uitgegeven als een medewerker wordt aangewezen voor werkzaamheden ten behoeve van een betalende klant. Uren die zijn verantwoord in het kader van beschikbaarheid (zonder opdracht), ziekte, bijzonder verlof, reizen en opleiding tellen niet mee. Ook zwangerschap valt hieronder. Uren die in het kader van een vergoedingsregeling worden gecompenseerd – zoals betaald overwerk, ondernemingsraad of coachen in de avonduren – tellen niet mee voor de maanduitkering maar wel voor de eindejaarsuitkering. De hoogte van de eindejaarsuitkering is slechts afhankelijk van de verantwoorde uren.

2.6

De hoogte van de maandelijkse bonus is mede afhankelijk van de mate waarin de medewerker de laatste uren van een maand productief is (20% van de beschikbare uren in de maand), onafhankelijk van het totaal overeengekomen aantal uren. Bijvoorbeeld, in een maand met twintig werkdagen zijn de laatste 32 uur (20% van 160) van de overeengekomen uren bonusgerechtigd.

2.7

Verweerster stelt de eindejaarsuitkering vast, mede op grond van de mate waarin de jaarproductiviteitsdrempel wordt overstegen. De jaarproductiviteitsdrempel is de som van de maandelijkse productiviteitsdrempels.

2.8

Verweerster keert verzoekster 1 gedurende haar zestien weken zwangerschaps- en bevallingsverlof geen maandelijkse bonus uit. Daarnaast ontvangt zij over 2006 geen eindejaarsuitkering , omdat zij vanwege haar afwezigheid niet kan voldoen aan de minimale productiviteitseis van 80%.

2.9

De gemiddelde productiviteit voor verzoekster 1 was in 2005 34 uur ten opzichte van het gemiddelde maximum van 34 uur. Dit leidde tot een gemiddelde maandbonus van € 59,51 en een jaarbonus van € 1.080. In 2005 is verzoekster 1 niet met zwangerschapsverlof geweest.

2.10

De gemiddelde productiviteit van verzoekster 2 in 2005, buiten de vier maanden waarin haar zwangerschaps- en bevallingsverlof viel, was 23 uur ten opzichte van het maximum van 34 uur. Dit leidde tot een gemiddelde maandbonus van € 57,93. Viermaal kwam zij niet in aanmerking voor de maandbonus. Zonder zwangerschaps- en bevallingsverlof zou deze gemiddelde productiviteit over het gehele jaar hebben geleid tot een jaarbonus van € 627. Zij ontving echter nu geen jaarbonus vanwege het niet halen van de minimale productiviteitseis van 80%. Dit zal zich ook in 2006 voordoen indien zij opnieuw zwangerschapsverlof opneemt.

3 Beoordeling van het verzoek

3.1

Tussen partijen is in geschil of verweerster in strijd handelt met de wetgeving gelijke behandeling door aan verzoeksters hun resultaatbonus te onthouden wanneer zij vanwege zwangerschapsverlof onvoldoende productieve uren maken.

3.2

Ingevolge artikel 7:646, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek (BW) is het een werkgever verboden om onderscheid te maken tussen mannen en vrouwen in de arbeidsvoorwaarden, waaronder begrepen de beloning. In artikel 7:646, vijfde lid, BW is bepaald dat in dit artikel onder onderscheid tussen mannen en vrouwen wordt verstaan direct en indirect onderscheid tussen mannen en vrouwen. Onder direct onderscheid wordt mede verstaan onderscheid op grond van zwangerschap, bevalling en moederschap. Direct onderscheid kan niet worden gerechtvaardigd, tenzij er sprake is van een van de uitzonderingen, genoemd in artikel 7:646, tweede tot en met vierde lid, BW. Deze uitzonderingen zijn hier niet van toepassing.

3.3

In artikel 141 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap (EG) is bepaald dat onder beloning moet worden verstaan het gewone basis- of minimumloon of salaris en alle overige voordelen in geld of in natura die de werkgever uit hoofde van zijn dienstbetrekking direct of indirect aan de werknemer betaalt. Artikel 7:646 BW behoort te worden uitgelegd conform de bewoordingen en objectieve doelstellingen van het Europese recht, zoals onder andere neergelegd in artikel 141 EG, de EG-richtlijnen (in het bijzonder Richtlijn 92/85/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 inzake de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van werkneemsters tijdens zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie, PbEG 1992, L 348/ 1) en de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (zie o.a. HvJ EG 10 april 1984, zaak 14/83 (Von Colson & Kamann) Jur. 1984, p. 1891). Uit de jurisprudentie van het HvJ EG over de reikwijdte van het gelijkheidsbeginsel blijkt onder andere dat het hierbij gaat om alle voordelen die de werkgever verplicht of vrijwillig toekent (zie o.a. HvJ EG 17 mei 1990, zaak C-262/88 (Barber), Jur. 1990, p. I-1889).

3.4

De Regeling resultaatbonus dient, gezien het vorenoverwogene, te worden aangemerkt als een arbeidsvoorwaarde in de zin van artikel 7:646 BW.

3.5

De Commissie overweegt dat artikel 7:646 BW dient te worden uitgelegd in overeenstemming met de bewoordingen en objectieve doelstellingen van het Europese recht, zoals onder andere uiteengezet in de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (HvJ EG). In de preambule van de hierbovengenoemde richtlijn nr. 92/85/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 is met nadruk gesteld dat bepalingen met betrekking tot zwangerschapsverlof geen nuttige werking zouden hebben indien zij niet gepaard gaan met de handhaving van de rechten verbonden aan de arbeidsovereenkomst. Artikel 11 van deze richtlijn bepaalt dat de lidstaten door middel van wetgeving dienen te waarborgen dat werkneemsters de rechten verbonden aan de arbeidsovereenkomst behouden tijdens het zwangerschaps- en bevallingsverlof.

3.6

Nu afwezigheid tijdens zwangerschaps- en bevallingsverlof niet anders kan worden gezien als een direct en onlosmakelijk gevolg van zwangerschap, moet dit op één lijn worden gesteld met de zwangerschap zelf (CGB 23 mei 1995, oordeel 1995-15 en CGB 4 november 2003, oordeel 2003-133). Dit sluit aan bij artikel 7:646, vijfde lid, BW waarin onderscheid op grond van zwangerschap wordt gelijkgesteld aan direct onderscheid op grond van geslacht.

3.8

De Commissie merkt in dit verband allereerst op dat het criterium afwezigheid in zijn algemeenheid geen onderscheid op grond van de wetgeving gelijke behandeling hoeft op te leveren. Echter, door ook de afwezigheid vanwege zwangerschap en bevalling in de regeling op te nemen, maakt de regeling direct onderscheid op grond van geslacht. Immers, door de periode van afwezigheid wegens zwangerschaps- en bevallingsverlof niet mee te rekenen bij de berekening van de resultaatbonus worden alleen vrouwen benadeeld terwijl arbeidsongeschiktheid, ouderschapsverlof, dan wel onbetaald verlof, mannelijke en vrouwelijke medewerkers gelijk kunnen treffen. Er wordt derhalve geen rekening gehouden met zwangerschap als eigensoortige seksegebonden omstandigheid, die met betrekking tot arbeidsvoorwaarden als de onderhavige niet op een lijn met ziekte en arbeidsongeschiktheid kan worden gesteld. Het is vaste jurisprudentie van het HvJ EG dat er sprake is van discriminatie op grond van geslacht in de zin van het EG-recht, wanneer verschillende regels worden toegepast op vergelijkbare gevallen of wanneer een zelfde regel wordt toegepast op verschillende situaties. Deze laatste toets is met name van belang bij de beoordeling van de vraag of bepaalde onderdelen van een regeling al dan niet discriminatie op grond van geslacht opleveren, omdat daarin geen rekening wordt gehouden met zwangerschap als eigensoortige seksegebonden omstandigheid (zie ook CGB 26 april 2005, oordeel 2005-77). De stelling van verweerster dat zij slechts aanwezigheid beloont treft hiermee geen doel.

3.9

Verweerster maakt derhalve direct onderscheid op grond van geslacht door de periodes van zwangerschaps- en bevallingsverlof in mindering te brengen bij de berekening van de resultaatbonus. Nu de overige door verweerster aangedragen redenen voor dit onderscheid niet vallen onder de wettelijke uitzonderingen met betrekking tot dit verbod van onderscheid, luidt de conclusie dat verweerster in strijd met de wet heeft gehandeld.

De Commissie Gelijke Behandeling spreekt als haar oordeel uit dat ……(verweerster) jegens …..(verzoeksters):

verboden onderscheid heeft gemaakt op grond van geslacht bij het uitvoeren van een resultaatbonusregeling die geen rekening houdt met de bijzondere omstandigheid van afwezigheid wegens zwangerschapsverlof.

Aldus gegeven te Utrecht op 15 augustus 2006 door mr. drs. P.H.A. van Geel, voorzitter, in tegenwoordigheid van mr. drs. J.W. Nieuwboer, secretaris.

Eiser, geboren op , was sinds 1 juni 1999 gedurende 40 uur per week werkzaam als betonboorder. Daarnaast was eiser in het weekend werkzaam als portier, laatstelijk bij … Op 14 november 2003 heeft eiser zich voor de functie betonboorder in verband met rugklachten ziek gemeld.

Ten einde eisers rechten op een WAO-uitkering te kunnen beoordelen is eiser op 18 november 2004 gezien door verweerders verzekeringsarts … Zij stelde de diagnose: fibromyalgie en aspecifieke lage rugklachten. De verzekeringsarts achtte eiser beperkt voor veelvuldig bukken, zwaar tillen, langdurig lopen, staan en zitten en trillingsbelasting. De vastgestelde beperkingen zijn verwerkt in een zogeheten Functionele Mogelijkhedenlijst (de FML), die onderdeel uitmaakt van het ClaimBeoordelings- en Borgingssysteem (het CBBS).

Bij besluit van 20 december 2004 heeft verweerder eiser per einde wachttijd (12 november 2004) een WAO-uitkering geweigerd omdat eiser minder dan 15% arbeidsongeschikt is.

Bij brief van 4 januari 2004 heeft eiser tegen dit besluit bezwaar gemaakt. Hij heeft gesteld dat de lonen van de geduide functies, waarop de schatting is gebaseerd, geen realiteitswaarde hebben. Als beginneling op de arbeidsmarkt in dergelijke functies is het eenvoudigweg niet mogelijk het loon dat door de arbeidsdeskundige wordt genoemd, te verdienen.

Op 16 maart 2005 heeft een hoorzitting plaatsgevonden, waar eiser zijn bezwaren nader heeft toegelicht. Eiser heeft hierbij verschillende door hem verzamelde loongegevens van een aantal functies overgelegd. Hierbij was ook de bezwaararbeidsdeskundige … aanwezig.

Naar aanleiding van het behandelde tijdens de hoorzitting heeft de bezwaararbeids-deskundige loongegevens opgevraagd, o.a. met betrekking tot eisers werkzaamzaamheden als portier.

Bij het thans bestreden besluit is eiser per 12 november 2004 in aanmerking gebracht voor een WAO-uitkering naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 15 tot 25%.

Eiser acht de samenstelling van de door verweerder gehanteerde lonen niet inzichtelijk, waarbij komt dat in de geduide functies toeslagen worden meegenomen die niet alleen geen onderdeel uitmaken van het maatmanloon, maar die ook niet altijd reëel zijn omdat niet gegarandeerd is dat deze toeslagen ook worden betaald. Als voorbeeld van dit laatste wordt gewezen op de functie van telefonist/receptionist. Eiser wijst er op dat ook door verschillende UWV-medewerkers wordt erkend dat het CBBS-systeem niet deugdelijk is. Eiser neemt dan ook het standpunt in dat verweerder zijn bezwaren tegen de gehanteerde lonen onvoldoende gemotiveerd heeft weerlegd. Onder meer omdat verweerder de functie-enquêteformulieren niet in het geding heeft gebracht, is het bestreden besluit volgens eiser inzichtelijk noch verifieerbaar en daardoor voor eiser – en de rechtbank – niet toetsbaar.

Verweerder heeft gesteld dat het gaat om bestaande functies, die door de arbeidskundig analist bij een bepaalde werkgever zijn beoordeeld. Deze functies komen in alle regio’s in Nederland voor en zijn representatief. Bij de beloning van de functies in het CBBS wordt het aanvangsloon van een vakvolwassen werknemer – de werknemer op 23-jarige leeftijd – gehanteerd, die ten minste het minimumloon verdient en die voldoet aan de minimale functie-eisen zoals geformuleerd in de functiebeschrijving. Ingevolge het Schattingsbesluit zoals dat geldt sinds 1 oktober 2004 kan, ongeacht de vraag of de betrokkene voorafgaand aan zijn arbeidsongeschiktheid in een functie werkzaam was waarvoor hij een onregelmatigheidstoeslag ontving, arbeid worden geduid inclusief zo’n toeslag. Omdat eiser als nachtportier werkzaam was, zijn ook functies met nachtarbeid geduid. Dit ter verklaring voor het verschil tussen de door eiser gevonden loonwaarde en de lonen waarvan verweerder is uitgegaan.

Voorts stelt verweerder zich op het standpunt dat eiser de juistheid van de gegevens van feitelijke aard in het CBBS onvoldoende gemotiveerd heeft bestreden. Verweerder heeft verwezen naar de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) van 27 november 1998 (AB 1999, 66).

Ingevolge artikel 18, eerste lid van de WAO is arbeidsongeschikt, geheel of gedeeltelijk, de persoon die als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte, gebreken, zwangerschap of bevalling geheel of gedeeltelijk niet in staat is om met arbeid te verdienen, hetgeen gezonde personen, met soortgelijke opleiding en ervaring, ter plaatse waar hij arbeid verricht of het laatst heeft verricht, of in de omgeving daarvan, met arbeid gewoonlijk verdienen.

De rechtbank stelt vast dat het Schattingsbesluit arbeidsongeschiktheidswetten, zoals laatstelijk gewijzigd bij besluit van 18 augustus 2004 (Stb. 2004, 434) van toepassing is (verder: Sb 2004).

De rechtbank dient in dit geschil de vraag te beantwoorden of verweerder eiser terecht per einde wachttijd een WAO-uitkering heeft toegekend, berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 15 tot 25%, waarbij slechts de arbeidskundige onderbouwing van het bestreden besluit in geding is.

Allereerst stelt de rechtbank vast dat eiser, voordat hij ziek werd, in een arbeidspatroon werkte waarin hij in verband met de reistijd in zijn functie van betonboorder regelmatig, afhankelijk van de plaats waar het werk verricht moest worden, lange dagen maakte. De ‘extra’ reistijd werd als overwerk beloond. Voorts was eiser werkzaam als nachtportier, gemiddeld 2,28 uur per week.

Eiser heeft de juistheid van de met betrekking tot de resterende verdiencapaciteit door verweerder gehanteerde lonen bestreden en hiertoe een aantal loongegevens overgelegd. In algemene zin heeft eiser aangegeven dat de selectie van in het CBBS opgenomen functies onjuist is.

Allereerst overweegt de rechtbank dat er, anders dan door eiser is betoogd, geen aanleiding is te komen tot het oordeel dat de selectie van de in het CBBS opgenomen functie onjuist is. De rechtbank gaat er bij haar oordeelsvorming verder van uit dat in het CBBS functies zijn opgenomen die, ook voor wat betreft de beloning, een voldoende afspiegeling vormen van functies op de arbeidsmarkt.

Voorts is van belang dat met het Sb 2004 het uitgangspunt is losgelaten dat er geen functies kunnen worden geduid waarbij op andere uren van de dag of de week gewerkt moet worden dan oorspronkelijk het geval was. Een uitzondering hierop is gemaakt voor nachtarbeid. Ingevolge artikel 9, aanhef en onder f, van het Sb 2004, wordt er geen nachtarbeid geduid indien dit ‘meer dan incidenteel tussen 0.00 uur en 6.00 uur’ plaatsvindt en nachtarbeid geen onderdeel uitmaakte van het oorspronkelijke arbeidspatroon.

Verweerder heeft gelet op het Sb 2004 en het arbeidspatroon van eiser, zowel arbeid in wisselende diensten als nachtarbeid aan eiser geduid. De rechtbank is hierover allereerst van oordeel dat het uitgangspunt van het Sb 2004 dat ook indien de belanghebbende voorheen geen onregelmatigheidstoeslag ontving, functies op andere uren van de dag of de week waarvoor een toeslag wordt betaald kunnen worden geduid, niet strijdig is met het bepaalde in artikel 18, eerste en achtste lid, van de WAO. Dit betekent dat arbeid in wisselende diensten, waarvoor een toeslag wordt betaald, aan eiser kon worden geduid.

Naar het oordeel van de rechtbank kunnen ook functies waarin ’s nachts dient te worden gewerkt, aan eiser worden geduid. De rechtbank overweegt hiertoe dat nachtarbeid een structureel onderdeel uitmaakte van eisers arbeidspatroon nu hij weliswaar gelet op de omvang van zijn totaal te werken uren, slechts een gering aantal uren ’s nachts werkte (2,28 van de 40,69), maar dit wel regelmatig deed.

Het voorgaande brengt mee dat aan eiser functies zijn geduid die, doordat er toeslagen voor wisselende diensten en nachtwerk worden betaald, een relatief hoge loonwaarde kennen. Verweerder heeft dit dan ook als belangrijkste verklaring gegeven voor het verschil tussen de door eiser gevonden lonen en de lonen waarvan verweerder uitgaat.

Voorts heeft verweerder ter zitting uiteengezet dat uit de arbeidsmogelijkhedenlijst, die onderdeel uitmaakt van het procesdossier, blijkt hoe het arbeidspatroon van de geduide functie is. Aangegeven wordt of er overdag, in het weekend, ’s avonds en/of ’s nachts moet worden gewerkt en of dit in wisselende diensten geschiedt. Gelet op het Sb 2004 en het arbeidspatroon van eiser voordat hij ziek werd, wordt het loon in de onderhavige procedure bepaald door medetelling van toeslagen voor nachtarbeid en onregelmatige diensten. De rechtbank volgt verweerder in zijn standpunt dat er in de CBBS-systematiek een reëel loon voor de geduide functies wordt gehanteerd omdat uitgegaan wordt van een, gelet op de betreffende cao-bepalingen, gemiddeld samengesteld uurloon. Dat er, zoals door eiser is betoogd onder verwijzing naar de – niet langer geduide – functie van telefonist/receptionist, functies met onregelmatigheidstoeslag zijn geduid, terwijl er helemaal niet onregelmatig gewerkt hoeft te worden, blijkt naar het oordeel van de rechtbank niet uit het procesdossier en is ook overigens door eiser onvoldoende onderbouwd.

Eiser heeft door hem gevonden loongegevens overgelegd die beduidend liggen onder de uurlonen van de door verweerder geduide functies. Deze zijn echter zodanig ongespecificeerd, met name blijkt niet dat er daarbij rekening is gehouden met onregelmatigheidstoeslagen en nachtarbeid, dat onvoldoende gedocumenteerd is bestreden dat verweerder van onjuiste gegevens is uitgegaan. Zoals uit het vooroverwogene al blijkt, is hierbij vooral van belang dat verweerder aan eiser functies met toeslagen heeft kunnen duiden.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder, gelet op het vooroverwogene en onder verwijzing naar de uitspraak van de CRvB van 27 november 1998 (AB 1999, 66), voldoende deugdelijk gemotiveerd en inzichtelijk gemaakt hoe de gehanteerde lonen zijn samengesteld en hoe het verschil met de door eiser gevonden lonen te verklaren is.

Voorts overweegt de rechtbank over de eerst ter zitting opgeworpen beroepsgrond dat er gelet op eisers rugklachten een overschrijding is voor de functie machinebediende op het aspect handelingstempo, dat er binnen het CBBS-systeem geen overschrijding is gesignaleerd en dat onvoldoende door eiser is onderbouwd en ook anderszins niet is gebleken dat desondanks de functie niet passend is voor hem.

Ten overvloede stelt de rechtbank vast dat verweerder, conform het Sb 2004, de urenomvang van de maatman heeft gemaximeerd tot 38 uur. De rechtbank overweegt dat ook het toepassen van een reductiefactor 36/40,69 zoals zonder maximering van de urenomvang het geval zou zijn, niet leidt tot een hogere arbeidsongeschiktheidsklasse. Aan de vraag of de maximering van de urenomvang van de maatman in overeenstemming valt te brengen met het arbeidsongeschiktheidsbegrip in de WAO, dat uitgaat van het reële verlies aan verdiencapaciteit, komt de rechtbank op grond van vorenstaande derhalve niet toe.

Gelet op het voorgaan is het beroep ongegrond. De rechtbank ziet geen aanleiding een proceskostenveroordeling uit te spreken.

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Aldus gegeven door mr. W.P. Claus, voorzitter, mr. B.I. Klaassens en mr. K. Wentholt (leden) en uitgesproken in het openbaar op 19 juli 2006

door mr. W.P. Claus, in tegenwoordigheid van H.J. Boerma, griffier.